เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 99 ผวากลางดึกกับขวานถางภูเขา
ลมช่วงครึ่งหลังของคืนพัดพาเกล็ดหิมะมาด้วย กระทบกระดาษหน้าต่างส่งเสียงซู่ซ่าราวกับมีอะไรใช้เล็บข่วน เตียงดินในห้องตะวันตกของบ้านยายหวังร้อนจัด บาดแผลที่หลังถูกความร้อนอบเข้า ความเจ็บแสบแปลบเหมือนถูกเข็มแทงจึงทุเลาลง ความเหนื่อยล้าหนักอึ้งค่อย ๆ ดึงคนเข้าสู่ห้วงหลับใหล เสี่ยวสือโถวขดตัวอยู่ข้างฉันเป็นกุ้งตัวเล็ก หายใจสม่ำเสมอและยาวลึก เจียงอวี่นอนอยู่ข้างฉัน ห่างกันไม่ถึงหนึ่งฉื่อ เขาหันหลังให้ ไหล่กว้างขยับขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะหายใจราวสันเขาเงียบงัน
แต่ฉันหลับไม่สนิทเลย ในฝันมีแต่น้ำมันดำที่กำลังดุนตัวขยับ ราวกับงูพิษที่สลัดไม่หลุด ทิ้งทางน้ำแข็งที่ส่งเสียงซู่ซ่าไว้บนผืนหิมะ กลิ่นคาวเย็นเยียบเหนียวหนืดพุ่งเข้าจมูก อีกเดี๋ยวก็กลายเป็นเงาขาวซีดเผือดที่กางร่มดำ แววตาไร้อารมณ์ใต้ขอบร่มแทงตรงเข้ามาราวกับแท่งน้ำแข็ง...ฉันสะดุ้งสุดตัว ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจเต้นระรัว เหงื่อเย็นไหลจากขมับลงมา
ในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงริบหรี่จากฟืนที่กำลังลุกไหม้ในช่องเตียงดิน ทอดเงาบิดเบี้ยววูบไหวลงบนกำแพง ลมข้างนอกหน้าต่างยิ่งพัดกระโชกแรงขึ้น ส่งเสียงคร่ำครวญพร้อมหอบเกล็ดหิมะกระแทกกรอบหน้าต่าง
“อืม...” เสียงครางต่ำที่พยายามข่มไว้ดังมาจากข้าง ๆ เจือความเจ็บปวดที่อดกลั้นอย่างหนัก
เจียงอวี่!