เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 98 คานตาชั่งกับเตียงดินอุ่น
คราบน้ำมันดำที่นิ่งสนิทตรงปากหมู่บ้านถูกเหล่าหลินนำคนมาใช้ดินเยือกแข็งกับกรวดกลบหนา ๆ แล้วราดน้ำขี้เถ้าไม้ที่เพิ่งต้มเดือดลงไปหลายถัง กลิ่นไหม้ฉุนปนควันขี้เถ้าไม้ช่วยกดกลิ่นคาวเน่าจาง ๆ นั้นไว้ได้ชั่วคราว พอจัดการเสร็จ ดวงอาทิตย์ก็คล้อยไปทางตะวันตก แสงสีทองแดงทอดเฉียงลงบนผืนหิมะ ทอดเงายาวออกไป ทุกคนเหนื่อยแทบหมดแรง แต่ไม่มีใครกล้าแยกย้ายทันที สายตาทั้งหมดเกาะติดอยู่กับเจียงอวี่ ราวกับคนกำลังจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้
ใบหน้าของเจียงอวี่ยังซีดอยู่เล็กน้อย รอยเลือดสีแดงคล้ำที่ซึมออกมาตรงมุมปากยังเช็ดไม่หมด เหงื่อตรงขมับจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเล็ก ๆ เมื่อถูกลมหนาวพัด เสื้อบริเวณอกที่เปิดอ้าเผยให้เห็นลายปานทองแดงสีทองหม่นใต้แสงสุดท้ายของดวงตะวัน ราวกับทองคำมีชีวิตที่ไหลเอื่อย ทุกจังหวะเต้นอันมั่นคงประกาศถึงพลังที่ยังอยู่เงียบ ๆ เขาไม่ได้มองกองดินที่ฝังสิ่งอัปมงคล ไม่ได้มองชาวบ้านที่จ้องมาทางเขาด้วยความคาดหวัง เพียงเอียงหน้าเล็กน้อยแล้วมองฉันด้วยแววตาหนักอึ้ง แฝงความเหนื่อยล้ากับคำถามที่สังเกตได้ยาก
“ยังไหวไหม?” เขากดเสียงต่ำจนมีแค่ฉันที่ได้ยิน เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทราย
บาดแผลที่หลังถูกยาทาปิดไว้ พอถูกลมหนาวกระตุ้นก็เจ็บแปลบเหมือนเข็มทิ่ม ฉันสูดอากาศเย็นจัดเข้าไป ความแสบร้อนกลับทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้น “อืม” ฉันพยักหน้า เสียงแหบไม่แพ้กัน “ยังไม่ตาย”