เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 รอยดำที่ฟื้นคืนชีพ
นิยายเรื่องนี้แปลจบแล้ว คุณกำลังฟังนิยายเสียงโดย หมานหมาน เพียงสมัครสมาชิกในเว็บแล้วกดซับสะไครท์รายเดือน 99 บาท ก็สามารถฟังและอ่านนิยายทั้งหมดของเราได้ทุกเรื่องเป็นร้อยเรื่อง สมัครได้ที่เว็บ ink realm ค่ะ
แดดเที่ยงวันแผดเผากระแทกลงบนผืนหิมะ สะท้อนแสงสีขาวจ้าจนแสบตา แต่คราบน้ำมันดำไหม้เกรียมที่คดเคี้ยวอยู่ตรงปากหมู่บ้านกลับดูราวกับงูพิษที่เพิ่งเลื้อยขึ้นมาจากนรก มันแนบไปกับผิวหิมะเย็นเยียบ คืบคลานมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเค่าซานทีละกระดึบ บริเวณที่มันเลื้อยผ่าน หิมะส่งเสียงซู่เบา ๆ ละลายอย่างรวดเร็วก่อนจับตัวเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา ทิ้งทางน้ำแข็งบาง ๆ ที่วาววับด้วยประกายน้ำมันประหลาดไว้เบื้องหลัง กลิ่นคาวเหม็นเน่าของมันปนเปกันระหว่างกลิ่นสนิมกับเนื้อเน่า
“สวรรค์โปรด! มะ...มันขยับจริง ๆ!” แก้วเคลือบในมือยายหวังร่วงกระแทกพื้นดินแข็งเป็นน้ำแข็งดังเคร้ง น้ำขิงน้ำตาลทรายแดงที่ร้อนจัดหกกระจายเต็มพื้น ก่อนแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งในทันที เธอชี้ไปทางปากหมู่บ้าน นิ้วสั่นระริกราวกับใบไม้แห้งต้องลม เสียงแหบพร่าจนแตกพร่า เจือสะอื้น
ฝูงชนแตกฮือขึ้นมาทันที ชาวบ้านที่เพิ่งผ่านพ้นหายนะเฉียดตายเมื่อคืนมาได้ สีหน้าผ่อนคลายยามรอดชีวิตพลันแข็งค้าง แทนที่ด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม
“สิ่งอัปมงคล! เป็นคำสาปเอาชีวิตที่เทพโรคระบาดผีขาวทิ้งไว้!” ชายชราคนหนึ่งตะโกนเสียงแหบพร่า น่องแข็งเกร็งจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น