เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96 แสงอุ่นละลายหิมะ
ถนนดินเฉอะแฉะตรงปากทางหมู่บ้านที่ถูกเหยียบจนเละ ตอนนี้ในสายตาฉันกลับมีค่ายิ่งกว่าถนนยางมะตอยที่เรียบที่สุดในเมือง เสียงคนอึกทึก คำถามที่ถามกันเซ็งแซ่ และกลิ่นฟืนอบอุ่นที่มีชีวิตประจำวันพลันหลั่งทะลักเข้ามา ราวผ้าห่มหนานุ่มอุ่น ๆ คลุมหัวจรดเท้า ห่อหุ้มพวกเราที่เพิ่งคลานกลับมาจากประตูนรก
“สวรรค์! ขานั่น…เร็ว! รีบพาไปบ้านฉัน!” ป้าคนถือกระด้งแซ่หวัง เสียงดังจนแท่งน้ำแข็งที่ชายคาสั่นร่วงได้ เธอเห็นขาของจ้าวต้าซานที่บวมเปล่งจนเป็นเงาและมีสีม่วงคล้ำผิดปกติตั้งแต่แรก ใบหน้าซีดเผือด กระด้งในมือแทบหล่นพื้น
ชายฉกรรจ์สองสามคนรีบเข้าไปช่วยกันหามจ้าวต้าซานที่เจ็บจนสูดปากไม่หยุดและหน้าซีดขาว จ้าวต้าจู้เดินตามอยู่ข้าง ๆ ขาสั่น ปากสั่นระริก พูดแต่ “ขอบคุณ” ซ้ำไปซ้ำมา
เหล่าหลินดึงปืนยาวปากกระบอกตัวโปรดบนบ่าเข้ามากอด พร้อมโบกมือให้ชาวบ้านที่เข้ามาล้อม น้ำเสียงแหบพร่าราวฆ้องแตก “เจอของประหลาดอาถรรพ์เข้า…เดี๋ยวค่อยเล่า! ช่วยคนก่อน!”
เหล่าเกิ่งเดินตามหลังคนที่กำลังหามจ้าวต้าซานอย่างเงียบงัน ใบหน้าคมเข้มราวถูกสลักด้วยมีดและขวานไร้สีหน้า มีเพียงรอยเลือดตรงหางตาที่ถูกไอหนาวกรีดบาดซึ่งสะดุดตาเป็นพิเศษใต้แสงอาทิตย์เที่ยงวัน