เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 หลังรุ่งสาง
>เฮยซ่ากรีดร้องกลางแสงอาทิตย์ยามรุ่งสาง ก่อนกลายเป็นควันเขียว ร่มดำคันใหญ่ก็สลายเป็นเถ้าถ่านเช่นกัน
>เจียงอวี่ปกป้องฉันไว้ด้านหลังแน่นหนา แสงจากปานทองแดงตรงหน้าอกเต้นตุบ ๆ ราวหัวใจเมื่อสะท้อนกับแสงอาทิตย์
>“ไม่เป็นไรแล้ว หว่านหว่าน” เสียงเขาแหบพร่าแต่หนักแน่นอย่างยิ่ง “ฟ้าสางแล้ว”
>พวกเราที่รอดตายมาได้ช่วยกันพยุงเดินออกจากกระท่อมไม้ที่พร้อมพังลงทุกเมื่อ เหล่าหลินถ่มน้ำลายปนเลือดออกมา มองคราบน้ำมันดำที่หลงเหลืออยู่บนพื้นหิมะ
>“เจ้าสิ่งชั่วร้ายนี่…ยังไม่จบ” แววตาเขาเคร่งขรึม
>ฉันก้มมองมือของเจียงอวี่ที่กุมมือฉันแน่น แรงบีบนั้นถ่ายทอดพลังและความแน่วแน่ของคนที่รอดพ้นจากหายนะมาได้
>“ไม่ต้องกลัว” เจียงอวี่พูดเสียงเบา แววตาลุกโชน “ต่อไปฉันจะเป็นคนปกป้องเธอ”
---
แสงอาทิตย์สีทองแดงราวเหล็กที่เผาจนแดงแผดเผาไอหนาวอาถรรพ์ซึ่งแผ่คลุ้งทั่วห้องอย่างรุนแรง เกิดเสียง “ซู่ ๆ” ชวนใจสั่น แสงนั้นฉีกม่านความมืดอย่างไม่ปรานี พุ่งแทงเงาสีขาวร่างสูงใหญ่ที่บิดเบี้ยวอยู่ตรงประตู