เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 คมธารน้ำแข็งยามรุ่งสาง
ลมหนาวกับหิมะช่วงหลังเที่ยงคืนคลุ้มคลั่งขึ้นมา พัดกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนมุดลอดร่องไม้เข้ามา พร้อมเสียงหวีดหวิวเสียดแทงจนหัวคนชา ความร้อนที่หินในเตาผิงอุตส่าห์กักเก็บไว้เพิ่งผุดขึ้นมาได้ไม่นานก็ถูกพัดหายไป เหลือเพียงคนทั้งห้องที่เบียดกันอยู่บนพื้นดินอัดแน่นเย็นเฉียบ อาศัยไออุ่นจากร่างกายของกันและกันฝืนทน
เจียงอวี่พิงกำแพง ปานทองแดงตรงหน้าอกเต้นตุบ ๆ ราวกับเตาไฟเล็ก ๆ ที่ขยันทำงาน ค่อย ๆ แผ่ความร้อนออกมา พอจะช่วยปกป้องพื้นที่เล็ก ๆ ที่เขากับฉันอยู่ได้อย่างหวุดหวิด เขาหลับตาอยู่ ทว่าคิ้วกลับขมวดเล็กน้อย คล้ายกำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดที่ยังหลงเหลือในร่าง หรือไม่ก็ฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก มือข้างนั้นยังวางอยู่บนมือขวาของฉันที่พันผ้าพันแผลไว้ ฝ่ามืออุ่นแนบกับบาดแผลที่บวม ความอุ่นหนักแน่นแทรกซึมเข้ามาทีละน้อย กลับช่วยบรรเทาความเจ็บปวดแปลบลึกลงไปถึงกระดูกได้ไม่น้อย
จ้าวต้าจู้กับจ้าวต้าซานพี่ชายของเขาหดตัวเป็นก้อนอยู่ตรงมุมกำแพงฝั่งตรงข้าม ทั้งคู่ห่อตัวด้วยผ้าห่มหนังหมาป่าขาด ๆ ที่เหล่าหลินโยนให้ ฟันยังกระทบกันเพราะหนาว เสี่ยวสือโถวกอดก้อนหินที่เอาไปอังจนร้อนอีกครั้ง ซุกอยู่ข้างขาฉัน หัวเล็ก ๆ ผงกขึ้นลง เปลือกตาปรือจนแทบจะปิด แต่ทุกครั้งที่เสียงลมกับหิมะด้านนอกโหมแรงขึ้น หรือเสียงฝีเท้าหนักอึ้งลากถูพื้นดังขึ้นอีก เขาก็สะดุ้งวาบ ตื่นขึ้นมาทันที ดวงตาดำวาวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว