เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 เตาอุ่นสร้างศรัทธา
กลิ่นเลือดฉุนกับกลิ่นกำมะถันในบ้านไม้ยังไม่จางไปหมด ก็ถูกกลิ่นเหม็นจากเป้ากางเกงจ้าวต้าจู้ปนเข้ามา จนชวนให้ปวดหัว หินในเตาไฟที่ราดน้ำลงไปอีกครั้งส่งเสียงซู่ซ่า ไอน้ำสีขาวผสมไอร้อนลอยเอื่อย ๆ ขึ้นมา ในที่สุดก็เริ่มไล่ความหนาวที่ซึมลึกเข้าไปถึงซอกกระดูกออกไปทีละน้อย
เจียงอวี่พิงกำแพงไม้เย็นเฉียบ หลับตาลงครึ่งหนึ่ง ปานทองแดงที่หลอมรวมอยู่กลางอกเต้นเป็นจังหวะมั่นคงทีละครั้ง ไออุ่นที่แผ่ออกมานุ่มนวล คล้ายหยกชั้นดีที่กอดอุ่นไว้นานแล้ว ไม่ร้อนจนชวนตกใจอีก แต่หนักแน่นจนทำให้ใจสงบ มือข้างที่ไม่บาดเจ็บวางพาดบนเข่าที่เย็นชาจนไร้ความรู้สึกของฉันอย่างหลวม ๆ ความร้อนจากปลายนิ้วซึมผ่านเนื้อผ้ากางเกง อุ่นจนฉันอยากถอนหายใจ
จ้าวต้าจู้หดตัวอยู่ตรงมุมห้องด้วยท่าทางอับอาย จนแทบอยากมุดหัวเข้าไปในเป้ากางเกง จ้าวต้าซานพิงกำแพงอีกด้าน ขาข้างที่เพิ่งรอดมาได้ยังเดินไม่ค่อยคล่อง พันด้วยผ้าป่านขาด ๆ ที่เหล่าหลินรื้อออกมา สายตาจ้องประกายไฟที่เต้นไหวในเตาไฟเขม็ง ยังเรียกขวัญจากตอนอยู่หน้าประตูผีเมื่อครู่กลับมาไม่หมด
เหล่าหลินนั่งอยู่บนตอไม้ที่ขัดจนมันวาว ค่อย ๆ เช็ดปืนคาบศิลาที่รักราวกับสมบัติล้ำค่าของเขา ผ้าขี้ริ้วชุบน้ำมันปืนถูผ่านลำกล้องเย็นเฉียบ ส่งเสียง “สวบ ๆ” แผ่วเบา เปลือกตาห้อยปรือราวกับหลับไปแล้ว แต่มือที่ถือปืนนิ่งมั่นคงราวกับก้อนหินที่เชื่อมติดกับโครงเหล็ก ปลายกระบอกปืนหันไปทางประตูไม้หนาหนักที่มีรอยบุบจากแรงชนอย่างแนบเนียนอยู่ตลอด