เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 เตาอุ่นชุบคม
“หึ่ง…หึ่ง…”
เสียงหึ่งของระฆังทองเหลืองสองครั้งนั้นเหมือนแท่งน้ำแข็งแหลมสองอัน เจาะทะลุประตูไม้หนาหนักและเจาะทะลุไอชีวิตเพียงน้อยนิดที่เพิ่งจุดขึ้นในห้อง เสียงไม่ได้ดังนัก แต่ความเย็นเยียบเหนียวหนืดในนั้นชอนไชเข้าไปตามซอกกระดูก น่าขนลุกยิ่งกว่าลมหนาวหิมะที่ร้องโหยหวนอยู่ข้างนอก
อากาศในห้องพลันแข็งเป็นน้ำแข็งในพริบตา
ดวงตาขุ่นมัวของเหล่าหลินพลันฉายแววโหดเหี้ยม ปืนคาบศิลาลำกล้องยาวในมือดังกร๊ากเมื่อเขาขึ้นนกปืน ปลายกระบอกดำมืดจ้องประตูไม้เขม็ง ข้อนิ้วบีบแน่นจนดังกรอบแกรบ เส้นเลือดปูดนูนบนหลังมือราวกับรากไม้แก่ที่เลื้อยพันกัน มือเหล่าเกิ่งที่ประคองเจียงอวี่กระชับแน่นขึ้น อีกมือชักมีดล่าสัตว์ที่คมวาวชวนขนลุกออกจากหลังเอวอย่างรวดเร็ว คมมีดกดต่ำเล็กน้อย ตั้งท่าเริ่มต้นพร้อมปาดคอได้ทุกเมื่อ ร่างทั้งร่างเกร็งราวกับคันธนูแข็งที่ขึ้นสายจนสุด สายตาคมกริบจนเหมือนขูดเกล็ดน้ำแข็งออกมาได้ จับจ้องประตูแน่นราวกับบานประตูนั้นไม่มีอยู่
จ้าวต้าจู้กับจ้าวต้าซานเพิ่งตั้งสติได้บ้าง พอเจอเสียงนี้เข้าไปก็แทบสลบอีกรอบ จ้าวต้าซานที่เพิ่งเรียกขวัญกลับมาได้ครึ่งหนึ่ง กอดขาข้างที่เพิ่งสมานเป็นแผลเป็นแล้วสั่นไม่หยุด จ้าวต้าจู้หน้าซีดราวกับฉาบปูน ริมฝีปากสั่นระริก อยากขดตัวไปอยู่ตรงมุมห้อง แต่กล้ามเนื้อน่องกลับเกร็งจนขยับไม่ได้
เสี่ยวสือโถวร้องเสียงหลง แล้วคลานตะเกียกตะกายมาหยุดข้างขาฉัน มือเล็กเย็นเฉียบกอดขาฉันไว้แน่น ร่างน้อยสั่นราวกับตะแกรงเก่าที่ถูกลมพัด