เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90 เตาไฟเริ่มก่อรูป
เสียง “หึ่ง…” ที่ลอยมาจากไกล ๆ ผ่านพายุหิมะนั้นเบาและห่างไกล เหมือนเข็มน้ำแข็งที่จู่ ๆ ก็ทิ่มเข้าไปในหู
เลือดทั่วร่างของฉันเย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง มือร้อนผ่าวของเจียงอวี่ในอ้อมแขนก็กำแน่นขึ้นทันที! ประกายที่เพิ่งควบแน่นขึ้นในช่องตาครึ่งเปิดของเขาหดเล็กลงจนเท่าปลายเข็ม แสงเย็นเยียบที่แฝงความระแวดระวังลุกวาบอยู่ในนั้น จ้องตรงไปยังประตูไม้หนาหนักที่ปิดสนิท
อากาศในบ้านกลับแข็งค้างขึ้นมาทันที
เสียงเช็ดปืนซ่า ๆ ของเหล่าหลินหยุดลง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ลูกตาขุ่นมัวกวาดมองไปทางประตูอย่างไม่แสดงอารมณ์ แล้วแค่นเสียงออกทางจมูก คล้ายหมาป่าแก่แห่งป่าที่ได้กลิ่นคาวในลมและกำลังหงุดหงิด เขาไม่ขยับ เพียงพาดปืนเก่าในมือไว้บนเข่า นิ้ววางอยู่บนโกร่งไกเย็นเฉียบ ราวกับกำลังกุมก้อนหิน
เหล่าเกิ่งที่พิงชั้นไม้อยู่ฝั่งตรงข้ามลดแขนที่กอดอกลง หลังตรงขึ้นไปอีกเหมือนสายธนูที่ขึงตึง ดวงตาเหมือนเหยี่ยวคู่นั้นกวาดผ่านพวกเราสามคนราวกับใบมีด ก่อนปักอยู่บนความร้อนแผดเผาที่สัมผัสได้ผ่านเสื้อบุฝ้ายขาด ๆ ตรงอกเจียงอวี่ คิ้วขมวดแน่น
“ตายแล้วก็ยังไม่ไปให้พ้น” เสียงของเหล่าเกิ่งไม่ดัง แต่เหมือนก้อนน้ำแข็งทึบที่ถูกโยนกระแทกพื้นดินอัดแน่น
เสี่ยวสือโถวตกใจจนใบหน้าเล็กซีดเผือด กอดหินที่ไม่ร้อนแล้วไว้แน่น พยายามขยับหนีไปชิดเตาไฟ ราวกับอยากยัดตัวเองเข้าไปในกองขี้เถ้า