เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89 ไออุ่นหยั่งราก
ในบ้านเงียบจนชวนหวาดหวั่น
มีเพียงหินแดงก่ำไม่กี่ก้อนใต้ขี้เถ้าในเตาไฟที่ยังคงแผ่ไออุ่นออกมาอย่างดื้อดึง ทำให้ใบหน้ารู้สึกแห้งผาก กลิ่นกำมะถันผสมยาต้มขม ๆ ในอากาศเข้มข้นจนแทบไม่จาง หายใจเข้าไปทีเดียวก็แสบตั้งแต่จมูกไปจนถึงปอด
เหล่าหลินนั่งบนตอไม้หยาบ ๆ ที่ถูกขัดจนมันวาว หนังตาปรือ มือกำผ้าที่ชุ่มน้ำมันไว้ เช็ดลำกล้องปืนล่าสัตว์เก่าของเขาอย่างเชื่องช้า เช็ดทีหนึ่งแล้วหยุดนาน ๆ นิ้วหยาบกร้านขยับผ่านโลหะเย็นเฉียบ ส่งเสียงซ่าเบา ๆ ที่ยิ่งทำให้ในใจอึดอัด ชายร่างสูงผอมในเครื่องแบบทหารเก่าที่ชื่อเหล่าเกิ่งกอดอกพิงชั้นไม้ข้างผนังฝั่งตรงข้าม ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเหมือนไฟค้นหา เดี๋ยวมองเจียงอวี่ที่นอนหลับสนิทอยู่บนพื้นและอกขยับขึ้นลงแผ่วเบา เดี๋ยวก็กลับไปมองเหล่าหลิน แววตาลึกราวบ่อน้ำสองบ่อจนมองอะไรไม่ออก
เสี่ยวสือโถวขดตัวอยู่ข้างเตาไฟ ในอ้อมแขนยังคงกอดหินร้อนที่เหล่าหลินยัดให้และห่อด้วยผ้าขี้ริ้วแน่น แม้หินจะไม่ร้อนแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย ใบหน้าเล็กซุกอยู่กับเข่า เห็นเพียงท้ายทอยยุ่งเหยิงและไหล่ที่สะท้านเป็นพัก ๆ คล้ายยังคงหวาดกลัวอยู่ในฝัน