เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 88 ผู้นำทางในคืนหิมะ
“ถ้าไม่อยากตาย ก็เดินตามฉันมา”
ร่างที่ยืนอยู่ตรงประตู ถือปืนไฟซึ่งมีควันลอยกรุ่น ดูราวกับสนแก่ที่ถูกตอกตรึงอยู่กลางพายุหิมะ ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย เสื้อบุฝ้ายเก่าสีเขียวเข้มมีหิมะเกาะเต็มไปหมด ใบหน้าคมเข้มซ่อนอยู่ในเงาของหมวกกันลม เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่สว่างวาบชวนขนลุก จ้องมองความมืดหนาทึบจนแทบละลายไม่ออกนอกบ้านเขม็ง ราวกับหมาป่าหิวโซในคืนหิมะ
ภายในบ้านเงียบสนิท เตาไฟดับสนิทแล้ว ความอุ่นหยดสุดท้ายถูกลมหนาวที่พัดผ่านช่องประตูหอบไปจนเกลี้ยง ความเย็นแผ่ซ่านออกมาจากทุกซอกกระดูก บนพื้น เสี่ยวสือโถวนอนแผ่อยู่ ร่างอ่อนปวกเปียก ใบหน้าเล็กซีดขาว ดูท่าจะหายใจออกมากกว่าหายใจเข้าไปแล้ว ตัวฉันครึ่งซีกยังทับอยู่บนอกที่ร้อนระอุของเจียงอวี่ ฉันสัมผัสได้ถึงพลังบ้าคลั่งใต้ผิวหนังของเขา ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกบังคับให้กลับเข้ากรงและยังคงพุ่งชนไม่หยุด กล้ามเนื้อทั้งตัวเกร็งแข็งเหมือนหิน ฟันกัดกันดังกรอด ลำคอส่งเสียงหอบครืดคราดหนักหน่วงเหมือนเครื่องสูบลมอย่างไม่อาจข่มไว้
คำพูดของเหล่าหลินราวกับแท่งน้ำแข็งแหลมคม แทงให้ฉันสะดุ้งเฮือก
ไปหรือ จะไปไหนกัน? หิมะขาวโพลนไปทั่ว ท้องฟ้ามืดสนิท แถมข้างหลังยังมีตัวอันตรายที่พร้อมแช่แข็งคนให้ตายตามมาอีก! แต่ถ้าอยู่ต่อเล่า? แผ่นไม้ที่ขวางประตูแตกเป็นเสี่ยงแล้ว สิ่งนั้นอาจบุกเข้ามาได้ทุกเมื่อ! อยู่ต่อก็มีแต่รอตาย!