เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 ไออาถรรพ์รวมตัวเป็นห้วงลึก
ในหลุมก่อไฟ ถ่านก้อนสุดท้ายแดงเรื่อ เปลวไฟสีส้มแดงเลียอากาศอย่างอ่อนแรง อบกระท่อมพัง ๆ ให้มีไออุ่นพอรู้สึกได้ในพื้นที่เล็กแค่นี้ ปานทองแดงบนหน้าอกเจียงอวี่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอขึ้น ความร้อนที่แทบเอาชีวิตไม่รอดก็หดกลับไป ราวกับก้อนเหล็กที่ถูกเผาจนร้อนจัด หนักอึ้งและอังผิวเย็นเฉียบของเขาไว้ อีกทั้งยังช่วยต้านลมเย็นที่แทรกผ่านรูโหว่รอบทิศทางได้บ้าง
ฉันเพิ่งหยดน้ำหิมะอุ่น ๆ หยดสุดท้ายลงบนริมฝีปากแตกแห้งของเจียงอวี่อย่างระมัดระวัง ลูกกระเดือกของเขาขยับกลืนอย่างยากลำบาก ดวงตาที่เปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่งมีแสงริบหรี่อ่อนแรงกว่าเปลวไฟเมล็ดถั่ว ทอดลงบนใบหน้าฉันอย่างเหนื่อยล้าและหนักอึ้ง ราวกับใช้แรงมองคนจนหมดแล้ว เสี่ยวสือโถวขดตัวอยู่ข้างหลุมก่อไฟ กอดเข่าไว้ หัวเล็ก ๆ ผงกขึ้นลง ความตกใจและความเหนื่อยล้าหลังทนมาครึ่งค่อนคืน ในที่สุดก็เกินกำลัง เปลือกตาหนักจนปิดสนิท เขาหลับไปแล้ว บนใบหน้าเล็ก ๆ ยังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้ง ปนกับเขม่าควันจนสกปรกมอมแมม แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ดูสงบเหมือนคนมีชีวิตขึ้นมาบ้าง