เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 85 ไออุ่นลุกลามดุจไฟป่า
มือข้างนั้นของเขาร้อนผ่าว มีทั้งสะเก็ดเลือดและหนังด้านหนาหยาบ เขาจับมือฉันตอบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่กลับหนักแน่นอย่างยิ่ง ความร้อนจากฝ่ามือแผดเผาผิว เหมือนถ่านที่เพิ่งคุ้ยออกมาจากเตา ไอร้อนนั้นซึมตรงเข้าไปตามร่องกระดูกที่เย็นเยียบของฉัน
ลมพัดแรงขึ้น พัดพาเกล็ดหิมะมาแปะใบหน้าจนเจ็บแสบ ป่าร้างส่งเสียงคร่ำครวญ หยาดน้ำแข็งที่ห้อยตามกิ่งไม้กระทบกัน เกิดเสียงแตกเป๊าะแป๊ะเล็ก ๆ ที่ชวนให้ขนลุก
“ไป” เสียงแหบแผ่วของเขาราวกับใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายที่เหลืออยู่ ทิ้งลงข้างหูฉัน ร้อนจนหัวใจฉันสะดุ้งวาบ
ไป!
คำนั้นเหมือนเข็มเผาแดง พุ่งแทงเข้าไปในสมองที่กำลังพร่าเลือนของฉัน ทำให้ฉันสะดุ้งตื่น ความหวาดหวั่น ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความเจ็บปวดไปทั้งร่างราวกับกระดูกหักกระจาย รวมถึงความชาเพราะความหนาว ล้วนถูกขับไล่ไปในพริบตา
“ได้! ไป!” ลำคอฉันเหมือนมีแผ่นกระดาษทรายอุดอยู่ แห้งผากและแหบพร่า แต่คำที่เปล่งออกมากลับแข็งกร้าว หนักแน่นด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ยอมทุ่มสุดตัว ฉันกัดฟัน ใช้แรงทั้งหมดที่มีพยุงไหล่ให้รับร่างหนักอึ้งของเขาไว้ได้มั่นคงกว่าเดิม สายตากวาดมองป่าที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งถูกหิมะกลบไปกว่าครึ่ง ต้นไม้เอียงระเกะระกะทอดขึ้นไปบนเขา เกล็ดหิมะปลิวปิดตาจนแทบลืมตาไม่ขึ้น มองไม่เห็นทางเลย
“เสี่ยวสือโถว ตามมาให้ติด! เหยียบรอยเท้าฉันไว้!” ฉันตะโกนสุดเสียง เสียงถูกลมฉีกจนเพี้ยน