เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84 ซ่อนตัวในห้องใต้ดินมืด
ความเคียดแค้นฝังลึกในดวงตาขุ่นมัวของยายหวังเหมือนเข็มอาบยาพิษที่ทิ่มแทงจนขนลุกไปทั้งตัว เธอยังคงดิ้นไปมาอย่างไร้ประโยชน์ ปากถูกอุดด้วยผ้าขี้ริ้ว ส่งเสียงครางอื้ออึงต่ำ ๆ ราวสัตว์ใกล้ตาย
ฉันบังคับตัวเองให้เบือนสายตา ไม่มองหน้าแก่บิดเบี้ยวนั่นอีก สายตาเย็นเยียบกวาดไปทั่วห้องโถงกลางทรุดโทรมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายสิ้นหวัง ลมหนาวด้านนอกคร่ำครวญราวเสียงผีร้อง พัดผ่านรูโหว่ของหน้าต่าง ทำให้กระดาษหน้าต่างขาด ๆ ส่งเสียงสวบสาบ เงาทึบที่แนบอยู่ด้านนอกกำแพงเหมือนปรสิตฝังลึกในกระดูก แผ่เจตนาสังหารเย็นเยียบและเหนียวหนืด คอยเตือนเงียบ ๆ ว่าความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม
นั่งรอความตายไม่ได้!
สายตาฉันจับอยู่บนหน้าแก่ของยายหวังที่แดงคล้ำเหมือนตับหมูเพราะดิ้นรน ความคิดที่เสี่ยงอย่างยิ่งและแทบจะเหมือนเดิมพันหมดหน้าตักพันธนาการความคิดของฉันไว้แน่นราวเถาวัลย์พิษ—ห้องใต้ดินของเธอ!
บ้านหญิงชราหน้าด้านคนนี้มีของอยู่ไม่กี่ชิ้น แต่ฉันจำได้ว่ามีช่องตรงมุมห้องครัวที่ปิดด้วยแผ่นไม้ผุ ๆ มีฝุ่นและใยแมงมุมจับเต็ม! ฉันเคยมารับของป่าครั้งหนึ่งแล้วบังเอิญเห็นเข้า! ข้างล่างต้องมีที่ให้ซ่อนตัวแน่!
“เสี่ยวสือโถว!” ฉันกดเสียงให้ต่ำที่สุด เสียงแหบพร่าปนความเด็ดเดี่ยวที่ยอมเสี่ยงทุกอย่าง สายตาคมกริบเหลือบไปยังมุมห้องครัว “เห็นแผ่นไม้เก่าที่ปิดช่องนั่นไหม? ข้างล่างเป็นห้องใต้ดินบ้านเธอ! เร็ว! เปิดดูว่าซ่อนคนได้หรือเปล่า!”