เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 81 เสียงทองแดงอุ่นเตา
เสียง “หึ่ง” นั้นทุ้มต่ำ อู้อี้ ราวกับสำริดโบราณที่ฝังลึกใต้ดินถูกดินเยือกแข็งดันขึ้นมาเบา ๆ สั้นเสียจนทำให้คิดว่าเป็นแค่ภาพลวงตา
แต่ร่างเจียงอวี่ในอ้อมแขนกลับสั่นสะเทือนเบา ๆ อย่างยิ่ง
ฉันก้มลงมองฉับพลัน หัวใจแทบขึ้นมาจุกคอ กลัวว่าปานทองแดงประหลาดที่ฝังอยู่ในอกเขาจะเล่นตลกอะไรอีก
เขายังคงหลับตา สีหน้าซีดเทาไม่เปลี่ยน มีเพียงคิ้วที่ขมวดแน่นขึ้นจากแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยเมื่อครู่ เหงื่อเย็นหยดใหม่ผุดตรงขมับ มือที่กำแหวนฉันไว้ไม่ได้คลายแรงลงแม้แต่นิด ข้อนิ้วยังคงเกร็ง เย็นเฉียบและขัดมือ
ตกใจไปเองงั้นหรือ?
ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไหล่ที่เกร็งอยู่คลายลง คราวนี้ถึงได้รู้สึกว่ากระดูกทั่วร่างกำลังร้องประท้วงด้วยความปวดเมื่อย ไอเย็นกัดกระดูกยึดครองร่างซีกซ้าย ทำให้หนาวจนอยากสั่นเป็นเจ้าเข้า ท้องว่างโหวง หมั่นโถวแข็งครึ่งชิ้นที่เสี่ยวสือโถวให้ละลายเป็นน้ำเปรี้ยวไปหมดแล้ว แสบตรงคอหอย
ห้องโถงเงียบสนิท ยายหวังยังนอนคว่ำหน้าไม่ขยับอยู่ คงเป็นลมจริง ๆ เสี่ยวสือโถวขดอยู่ตรงมุมห้อง กอดเข่า หัวเล็ก ๆ ผงกขึ้นลง เหมือนทนง่วงไม่ไหวและหลับไปแล้ว แสงซีดขาวส่องเฉียงเข้ามาจากช่องประตู ทอดเงาเย็นชาบนพื้น