เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 ไออุ่นก่อกำเนิด
เสียง “หึ่ง” นั้นทิ้งเสียงก้องหนักอึ้งไว้ คล้ายความหนาหนักเฉพาะตัวของโลหะ ราวกับส่งต่อมาจากกาลเวลาอันไกลโพ้น ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปในห้องโถงกลางที่เงียบงัน
ปานทองแดงสีทองคล้ำบนหน้าอกของเจียงอวี่ซึ่งถูกผ้าพันแผลปิดไว้ เต้นเป็นจังหวะให้เห็นชัด ราวกับหัวใจที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ ทุกครั้งที่มันขยับ ไออุ่นที่ยากจะบรรยายก็แผ่ซ่านออกมาเข้มข้นขึ้น ไออุ่นนี้ไม่แห้งร้อนเหมือนไฟเตาธรรมดา แต่คล้ายหยกอุ่นที่ถูกลาวาจากใจกลางโลกอังมานับพันปี หนักแน่น อบอุ่นชุ่มชื้น และซึมออกมาไม่ขาดสาย ขับไล่ไอเย็นมรณะที่เกาะกุมทั่วร่างเขาอย่างไม่ไว้หน้า
คิ้วที่ขมวดแน่นของเขาคลายออกจนหมด ใบหน้าซีดเทาราวกับผนังหลุดลอกดูมีสีเทามรณะที่ชวนให้ใจหายจางลงไปบ้าง แม้ยังซีดไร้เลือดฝาด แต่ก็ไม่แข็งเย็นไร้ชีวิตอีกต่อไป มีความยืดหยุ่นอันแผ่วเบายิ่งของคนเป็นปรากฏขึ้น เขาหลับตา ลมหายใจหนักอึ้งสม่ำเสมอขึ้นมาก ไม่ใช่เสียงสูดหายใจขาดห้วงราวกับจะขาดใจในวินาทีถัดไปอีกแล้ว หากเป็นความอ่อนล้าที่ลึกล้ำ ราวกับเพิ่งรอดตายมาได้
“...อุ่นแล้วหรือ?” ฉันทวนคำพูดแผ่วเบาราวกับลมหายใจ แต่หนักอึ้งยิ่งกว่าขุนเขาของเขาพึมพำ ปลายนิ้วยังมีอุณหภูมิแผ่วจางแต่เป็นจริงจากหน้าผากของเขาหลงเหลืออยู่ หัวใจในอกฉันเต้นกระหน่ำจนแก้วหูสั่นหึ่ง ความขมปร่าที่อธิบายไม่ถูกพุ่งขึ้นมาจุกที่จมูกและขอบตา ก่อนฉันจะกดมันลงไปอย่างสุดกำลัง
ไม่ใช่ความฝัน ปานทองแดงที่เกือบคร่าชีวิตนั่น กลายเป็นเตาอุ่นจริง ๆ!