เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80 เสียงทองแดงค่อยดังขึ้น
ห้องโถงเงียบสนิท
กลิ่นประหลาดที่ปนทั้งกลิ่นเลือด เนื้อไหม้ กลิ่นยา และกลิ่นดินยังไม่จางไปหมด พอลมหนาวที่พัดเข้ามาจากช่องประตูปั่นป่วนมัน ก็ลอยแทงเข้าไปในปอด ยายหวังนอนคว่ำหน้าอยู่ตรงปากประตูห้องครัว ไม่ขยับเขยื้อน ไม่รู้ว่าตกใจจนเป็นลมหรือแกล้งตาย เสี่ยวสือโถวขดตัวอยู่ในมุมมืดที่สุดข้างกำแพง กอดเข่า ใบหน้าเล็กซีดขาว เสียงฟันกระทบกันกึกกักดังชัดเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบ
ฉันพิงกำแพงดินเย็นเฉียบที่ร่อนเป็นผง ร่างครึ่งซีกหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ไอเย็นกัดกระดูกซึมแทรกตามร่องกระดูกจนฟันกระทบกันไม่หยุด ในอ้อมแขนมีเจียงอวี่ที่หนักอึ้ง
ร่างท่อนบนเกือบครึ่งของเขาทับอยู่บนขาฉัน เย็นเฉียบแข็งทื่อราวกับก้อนหินที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากดินเยือกแข็ง มีเพียงตรงหัวใจที่แนบกับฉันเท่านั้น ที่ส่งแรงเต้นแผ่วเบาเหลือเกินแต่ชัดเจนผิดปกติผ่านเสื้อฝ้ายเก่าที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดและโคลน
ตึก…ตึก…
ครั้งหนึ่ง แล้วอีกครั้ง ช้าและหนัก ราวกับมีใครถือค้อนเล็ก ๆ เคาะบางสิ่งอย่างยากลำบากอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งหนาหมื่นจั้ง