เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 79 เลือดเผาผลาญแต้มทองแดง
“ยา…เอา…มา…อีก…”
สามคำนั้นปนฟองเลือดข้น ๆ ราวกับตะปูเหล็กเผาแดง ถูกกระแทกออกมาทีละคำจากริมฝีปากแห้งแตกของเจียงอวี่ จนหูฉันอื้อไปหมด มือที่กดไหล่เขาไว้สั่นกระตุกอย่างแรง
เปลือกตาเขาปรืออยู่ครึ่งหนึ่ง ประกายเย็นสีทองหม่นที่เพิ่งหล่อขึ้นใหม่ในส่วนลึกของดวงตาจับจ้องแหวนตรงโคนนิ้วนางของฉันแน่น ใบหน้าซีดเทาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เหงื่อ และโคลน มุมปากยังมีสายเลือดสดไหลลงมาไม่ขาด แต่แววตานั้นกลับดุดันจนน่ากลัว ไม่ใช่ความคลุ้มคลั่งที่ถูกความเจ็บปวดเผาจนเสียสติเมื่อครู่ หากเย็นชา หนักแน่น และเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นจากกระทะน้ำมันเดือดแล้วจุ่มลงในน้ำเย็น เป็นเหมือนมีดผ่าฟืนเก่าที่คมแล้วแต่บิ่น ต่อให้รู้ว่าฟันต่อไปตัวเองก็ต้องแหลกสลาย แรงดื้อรั้นที่อยากผ่าทำลายบางสิ่งก็ยังไม่มอดลงแม้แต่น้อย
เอาอีก?
ยังจะเอาอีก?!
เมื่อครู่แค่ยัดเกลือเม็ดหยาบผสมผงเถียนชีเข้าไป เขาก็แทบตายคาที่แล้ว! รูเลือดตรงอกที่ถูกกำปั้นทุบยังคงมีเลือดทะลักไม่หยุด ผ้าพันแผลสีดำไหม้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงคล้ำจนแสบตา! จะทำอีกครั้งงั้นเหรอ? ปอดที่เหมือนสูบลมรั่ว ๆ ของเขายังจะเอาอยู่หรือ? เศษกระดูกที่เขาทุบจนดังกร๊อบแกร๊บเมื่อกี้ยังจะเอาอยู่หรือ?