เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 76 ปานทองแดงเถ้าเลือด
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจนแทบกลืนไม่ลงในห้องโถงใหญ่ ปนกับกลิ่นไหม้เกรียม พอลมหนาวพัดกรูเข้ามาจากนอกประตู กลิ่นก็ปะทะเข้าจนมึนลึกไปถึงสมอง
ยายหวังกอดตะกร้าปาท่องโก๋ที่คลุมด้วยผ้าพลาสติกจนยุบตัว หดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง ใบหน้าซีดขาวราวกับฉาบด้วยปูนขาว ดวงตาขุ่นมัวจ้องร่างเจียงอวี่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไม่วางตา ทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นตระหนก ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออกสักคำ ปาท่องโก๋ในอ้อมแขนของเธอกลายเป็นของร้อนที่วางไม่ลง จะกอดไว้ก็ไม่ได้ จะทิ้งก็ไม่กล้า
ฉันทรุดนั่งอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบ หลังพิงกำแพงดินที่เหลืออยู่ครึ่งท่อน รู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างถูกควักออกไปจนหมด เหลือเพียงเปลือกว่างเปล่า ขวดไอโอดีนกับขี้ผึ้งจื่อเฉ่าที่พกอยู่ในอกเย็นจัดจนความเย็นซึมชาไปถึงหน้าอก แขนขวาหมดแรงเพราะเมื่อครู่ฉันพยายามง้างมือเจียงอวี่สุดชีวิต จึงห้อยลงอย่างอ่อนปวกเปียก ปลายนิ้วยังสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ หลังจากเขาคลายมือแล้ว แหวนที่โคนนิ้วนางมือซ้ายไม่ได้หยุดแผดเผาจนปวดร้าวเหมือนแทงเข้าไปถึงหัวใจ กลับยิ่งทวีความรุนแรง ราวกับมีเหล็กแหลมเผาจนแดงปักอยู่ในร่องกระดูก ทั้งยังส่งเสียงสั่นสะเทือนเย็นเยียบอย่างประหลาด…