เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77 ควันไฟแห่งเถ้าเลือด
กลิ่นประหลาดในห้องโถงใหญ่ที่ผสมทั้งกลิ่นคาวเลือด สมุนไพร และไหม้เกรียมจางลงเล็กน้อยเมื่อถูกลมหนาวที่พัดเข้ามาจากช่องประตูรบกวน แต่อากาศกลับเหมือนถูกแช่แข็ง หนักอึ้งกดทับหน้าอกจนหายใจไม่ออก
ยายหวังกอดชามดินเผาหยาบที่ปากบิ่น หดตัวอยู่ตรงทางเข้าห้องครัว ข้าวโพดบดต้มเหลวจนมองเห็นเงาตัวเองในชามเย็นชืดไปนานแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมดื่ม ดวงตากลิ้งไปมาเหมือนหนูที่ตกใจ จ้องเตียงไม้ผุ ๆ ที่มุมห้องโถงใหญ่ไม่วางตา
เจียงอวี่พิงกำแพงอยู่ในท่านั่งกึ่งเอน สวมเสื้อบุนวมเก่าของฉันที่ซักจนซีด แต่ยังพอหนาอยู่ ใบหน้ายังหม่นคล้ำชวนตกใจ ราวกับถูกฉาบด้วยสีขาวหม่นแห่งความตาย ริมฝีปากแห้งแตกจนลอก มุมปากมีสะเก็ดเลือดสีคล้ำจับตัวอยู่ แต่ดวงตาคู่นั้นลืมอยู่
ลูกตาดำสนิทไร้ชีวิตชีวา มองใยแมงมุมและหยากไย่ที่ห้อยลงมาจากเพดานอย่างว่างเปล่า แต่แสงในดวงตายังไม่ดับ ไม่ใช่ความดุดันที่ถูกเผาแดงด้วยความเจ็บปวดอย่างก่อนหน้า และไม่ใช่ความเงียบงันแห่งความตายที่อาบชุ่มอยู่ทั่วร่าง มันเป็น…ความรู้สึกตัวที่ถูกลากกลับมาจากประตูนรกทั้งเป็น พละกำลังหายไปชั่วคราว แต่ยังตรึงแน่นอยู่ในกระดูก เย็นชาจนเกือบแข็งทื่อ ราวกับก้อนหินที่ถูกแช่แข็งในหิมะ เย็นและหนักอึ้ง