เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 75 เสียงทองแดงกลางเถ้าเลือด
กลิ่นมันของปาท่องโก๋ในห้องโถงยังจางไปไม่หมด ผสมกับกลิ่นเลือด กลิ่นไหม้ และกลิ่นเหล้าขาวราคาถูก จนแสบสมอง
ยายหวังกอดตะกร้าปาท่องโก๋สีทองที่คลุมด้วยผ้าใบพลาสติก หดตัวอยู่ตรงมุมที่ไกลจากเจียงอวี่ที่สุด ดวงตาขุ่นมัวของหญิงชราเดี๋ยวก็เหลือบมองชายที่นอนเงียบงันบนพื้น เดี๋ยวก็หันไปมองช่องประตูดำมืดที่ไร้บานอย่างตื่นกลัว ท่าทางเหมือนหนูแก่ที่เฝ้าธัญพืชแต่กลัวแมวคาบไป ตะกร้าปาท่องโก๋ในอ้อมแขนกลายเป็นของล้ำค่าที่ช่วยขจัดความหวาดกลัวได้ชั่วคราว
ฉันทรุดตัวอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบ หลังพิงกำแพงดินครึ่งท่อนที่เย็นไม่ต่างกัน ร่างครึ่งซีกหนักอึ้งราวกับจมลงไปในบึงโคลน มันเทศเผาสองหัวในอกเหลือเพียงไออุ่นจาง ๆ ผ่านเสื้อบุนวมเก่าบาง ๆ มาอุ่นหัวใจตรงจุดเล็ก ๆ มือขวายังมีคราบมันจากการนวดแป้งกับทอดปาท่องโก๋ แต่ตอนนี้กลับสั่นจนแทบไม่มีแรงยกขึ้น แหวนตรงโคนนิ้วนางมือซ้ายยังถูกนิ้วเย็นเฉียบของเจียงอวี่เกี่ยวและล็อกไว้แน่น มันกดเนื้อและลวกเนื้อ ความเจ็บแปลบที่ฝังลึกถึงกระดูกไม่เคยหยุดเลย ราวกับมีตะปูเผาไฟปักคาอยู่ตรงนั้น
เนื้อมันเทศชิ้นเล็ก ๆ ที่ฉันฝืนป้อนให้เขาเมื่อครู่เหมือนจมหายลงทะเล เขายังคงนอนเงียบไร้เสียง มีเพียงอกที่ขยับขึ้นลงแผ่วเบาเป็นหลักฐานว่าลมหายใจยังแขวนอยู่ แสงจันทร์หม่น ๆ สาดเฉียงเข้ามาจากช่องประตู ตกลงบนใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของเขา คิ้วที่ขมวดแน่นก่อเป็นร่องลึกใต้เงามืด