เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 ควันครัวกลางเถ้าเลือด
กลิ่นไหม้ปนกลิ่นเลือดในห้องโถงยังจางหายไปไม่หมด ลมหนาวหมุนวนพัดเข้ามาทางช่องประตูที่ไร้บาน กระแทกจนสันหลังเย็นวาบ
ยายหวังหดตัวอยู่ตรงปากห้องด้านใน มือถือชามดินเผาหยาบ ๆ ที่บิ่นปาก ไอร้อนบาง ๆ ลอยจากชาม มีใบหญ้าเหี่ยว ๆ ที่ดูไม่ออกว่าเป็นอะไรลอยอยู่ไม่กี่ใบ ดวงตาขุ่นมัวของเธอเหมือนหนูที่ตกใจกลัว เดี๋ยวก็เหลือบมองเจียงอวี่ที่นอนเหมือนถุงขาดอยู่บนพื้น เดี๋ยวก็รีบหลบตา กล้ามองแค่พื้นดินใต้เท้าตัวเองเท่านั้น
“หนู…หนูหว่าน…น้ำ…น้ำอุ่นแล้ว…” เสียงเธอสั่นหนักจนเจือสะอื้น “ฉัน…ฉันยังค้นเจอรากอ้ายเฉ่าเก่า ๆ ที่เก็บไว้นานอยู่หน่อย…เลย…เลยต้มเป็นน้ำมา คง…คงช่วยขับพิษได้บ้าง…”
ฉันพยุงร่างครึ่งซีกที่ชาและหนักอึ้ง ค่อย ๆ ขยับไปรับชาม ขอบชามร้อนจัด ผิวดินเผาหยาบบาดอุ้งมือ น้ำต้มขุ่นเหลืองจาง ๆ ส่งกลิ่นประหลาดปนกันระหว่างหญ้าแห้งเก่ากับดิน
“ขอบใจ” คอแห้งจนเหมือนมีควันลอย เสียงแหบเหมือนกระดาษทรายขัดเหล็ก ฉันไม่มีเวลามาสนใจว่าของนี่จะได้ผลหรือเปล่า แค่มีของร้อนสักหน่อยไว้เช็ดเลือดโคลนกับเหงื่อบนตัวเขา ก็มีค่ากว่าอะไรทั้งนั้น