เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 73 หน่ออ่อนงอกจากเถ้าเลือด
“แค่ก… แค่ก ๆ ๆ…”
เสียงไอสำลักที่บาดลึกถึงหัวใจดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับจะควักอวัยวะภายในออกมาจากลำคอ ฟาดกระแทกความเงียบงันในห้องโถงจนหัวใจ ตับ ม้าม ปอด ไตของคนฟังบีบรัดเป็นก้อน
ร่างเจียงอวี่สั่นงันงกตามแรงไอชนิดไม่คิดชีวิต ราวกับปลาที่ดิ้นรนเอาตัวรอดอยู่ในกระทะน้ำมันเดือด มือที่กำมือซ้ายของฉันแน่นราวคีมเหล็กนั้นออกแรงมหาศาลจนกระดูกนิ้วดังกร๊อบ ความเจ็บแปลบทะลุขึ้นไปถึงขมับ
“เจียงอวี่! อย่าไอแล้ว! หายใจ! หายใจสิ!” ฉันตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบประคองศีรษะหนักอึ้งของเขา กลัวว่าเขาจะถูกเลือดเก่าที่ติดอยู่ในคอตัวเองทำให้ขาดใจตาย
“พรวด!”
ของเหลวดำขลับข้นเหนียวราวยางมะตอยปนเส้นเลือดสีแดงคล้ำกับเศษอะไรไม่รู้ พุ่งกระฉูดออกจากปากเขาราวกับสายน้ำจากเครื่องฉีดน้ำแรงดันสูง!
“ฉ่า ๆ ๆ!”