กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 แสงริบหรี่ท่ามกลางเถ้าเลือด
คำว่า “ของฉัน” ที่ร้อนผ่าวนั้นราวกับถ่านแดง ถูกกระแทกใส่หูฉันอย่างแรงจนใจสั่น
ฉันลืมร้องไห้ ลืมด่าไปหมด ได้แต่มองเขาค้างอย่างโง่งม
เจียงอวี่ลืมตาครึ่งหนึ่ง เปลือกตาหนักอึ้งราวกับมีตุ้มน้ำหนักเหล็กห้อยอยู่ ข้างในเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงคล้ายใยแมงมุม ขุ่นมัวราวกับมีกระจกสกปรกปิดทับ แต่ลึกลงไปในความขุ่นมัวนั้นมีแสงจุดหนึ่ง เย็นเยียบและสว่างจ้า ราวกับปลายคมดาบที่เพิ่งผ่านการชุบไฟ ตรึงสายตาอยู่บนใบหน้าฉันแน่น แววตาแบบนั้นเหมือนคนที่เพิ่งคลานกลับมาจากประตูผีตรงไหนกัน? ราวกับหมาป่าหิวโซที่เฝ้าอาณาเขตของตัวเอง ถึงจะเหนื่อยจนเหลือเพียงลมหายใจเฮือกเดียว แต่ถ้าใครกล้าแตะของในเขตของมัน มันก็ยังกระโจนเข้ามากัดคอขาดได้อยู่ดี