เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69 แหวนเลือดมอดไหม้
เสียงยายหวังค้นข้าวของจนดังโครมครามอยู่พักหนึ่ง ฟังดูแสบแก้วหูเป็นพิเศษในห้องโถงอันเงียบงัน
ฉันนอนหมดแรงอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบ ร่างกายซีกหนึ่งหนักอึ้งราวกับกรอกตะกั่วไว้ ความหนาวเย็นกัดกร่อนกระดูกฝังตัวอยู่ลึกในเส้นเอ็นและกระดูก ทุกครั้งที่หายใจเจ็บรั้งไปถึงปอด แหวนเปื้อนคราบเลือดกับโคลนที่โคนนิ้วนางมือซ้ายยังคงร้อนระอุเหมือนเหล็กร้อนรัดเนื้อหนังไว้แน่นจนเส้นประสาทกระตุกปวดเป็นจังหวะ เศษสีทองหม่นบนผิวแหวนมืดหม่นสนิท เมื่อสัมผัสก็เหลือเพียงความหยาบและเย็นเฉียบ ราวกับกลายเป็นวงโคลนผุพังธรรมดาที่เปื้อนคราบเลือดจริง ๆ
น้ำหนักตัวส่วนใหญ่ของเจียงอวี่ยังคงทับอยู่บนตัวฉัน เย็นเฉียบ แข็งทื่อจนน่ากลัว มือใหญ่ข้อนิ้วเด่นชัดเปื้อนคราบเลือดสีดำแดงที่จับตัวแล้วราวกับกุญแจมือเหล็ก หลอมติดกับมือซ้ายของฉันพร้อมแหวนขี้เหร่วงนั้น กำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงเกินไป ราวกับเชื่อมติดกันอยู่ ดึงออกไม่ได้เลย
“ปล่อยมือ…เจ็บ…” ฉันสูดลมหายใจอย่างยากลำบาก เสียงแหบพร่าแผ่วเบา แฝงเสียงสะอื้นประท้วง มือขวาพยายามแกะนิ้วเย็นเฉียบของเขาอย่างเปล่าประโยชน์ แต่ก็เหมือนมดเขย่าต้นไม้ใหญ่ ขยับไม่ได้สักนิด คนบ้านี่ เกือบตายอยู่แล้วยังมีแรงเยอะจนน่ากลัว