เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 แหวนเลือดมอดไหม้ แสงริบหรี่
“หว่าน…”
เสียงพึมพำแผ่วพร่าจนแทบขาดห้วงนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ราวกับเหล็กเผาแดงฉานที่กดลงบนกลางใจอันสั่นคลอนของฉันอย่างรุนแรง!
ฉันสะท้านไปทั้งตัว แทบไม่เชื่อหูตัวเอง! รีบก้มลงมองทันที!
เจียงอวี่ยังคงหลับตาแน่น คิ้วขมวดบนใบหน้าซีดหม่น เหงื่อเย็นเม็ดเล็กผุดตรงขมับ ปะปนกับคราบเลือดและโคลน แต่หลังจากเสียงเรียกแผ่วเบาเมื่อครู่ ริมฝีปากแห้งแตกสีม่วงคล้ำของเขาก็ขยับอย่างยากลำบาก ราวกับกำลังเอ่ยพยางค์นั้นซ้ำโดยไร้เสียง
ไม่ใช่ภาพหลอน! เขาเรียกฉันจริง ๆ!
ความยินดีมหาศาลทะลักทลายราวกับเขื่อนแตก พัดพาความเหนื่อยล้าและสิ้นหวังทั้งหมดหายไปในพริบตา น้ำตาไหลพรั่งพรูราวกับไข่มุกที่ขาดสาย หยดกระทบหลังมือเย็นเฉียบของเขา จนซึมเป็นรอยเข้มดวงเล็ก
“อยู่นี่! อยู่นี่ไง! เจียงอวี่! ฉันอยู่นี่! อยู่ตรงนี้!” เสียงฉันสั่นจนฟังแทบไม่ได้ความ แหบพร่าปนสะอื้น ฉันรีบแนบหน้าเข้ากับแก้มเย็นเฉียบของเขาอย่างสุดกำลัง อยากสัมผัสลมหายใจที่อ่อนแรงแต่ยังมีอยู่จริงนั้นให้เต็มที่ “ได้ยินแล้วใช่ไหม? ได้ยินฉันพูดแล้ว! อดทนไว้! อดทนไว้นะ!”
มือที่กำมือซ้ายของฉันแน่นราวกับคีมเหล็กของเขา ภายใต้เสียงเรียกอย่างตื่นเต้นของฉัน นิ้วมือขยับงอแผ่วเบาอย่างยิ่ง แต่ชัดเจนเหลือเกิน…อีกครั้ง!
ราวกับกำลังตอบรับ!