เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 68 แหวนเลือดเผาคำสัตย์
“ซี้อ๊ากกกก—!!!”
เสียงกรีดร้องที่เปี่ยมความเจ็บปวด ความอาฆาต และความหวาดกลัวฝังลึกถึงกระดูก คล้ายมังกรร้ายที่ถูกตัดหาง กลิ้งพล่านและลอยห่างไปท่ามกลางลมหนาว สุดท้ายหายลับไปในส่วนลึกของหมู่บ้านโดยสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงซากกำแพงลานบ้านที่ถูกชนถล่มกับสภาพพังระเนระนาดเต็มพื้น
เงียบงัน
ภายในห้องโถงเหลือเพียงความเงียบงัน ยังมีกลิ่นคาวเลือด กลิ่นดิน และกลิ่น…ควันดินปืนของการรอดชีวิตหลังผ่านหายนะที่เข้มข้นจนสลายไม่ออก
ร่างกายฉันเหมือนถูกถอดกระดูกออก นอนฟุบอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบเปื้อนโคลน หน้าผากแนบพื้นหยาบเย็นชา ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับเปลือกตา หูอื้อหึ่งราวกับมีจักจั่นเป็นพันตัวร้องพร้อมกัน กลบทั้งเสียงลมคร่ำครวญนอกประตูและเสียงหอบหนักราวกับหีบลมพังของตัวเอง
อ่อนเปลี้ย ความอ่อนเปลี้ยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนผุดออกมาจากทุกซอกกระดูก ความหนาวเย็นกัดกร่อนกระดูกกับความเจ็บปวดจากการฉีกกระชากของพลังปั่นป่วนยังคงฝังตัวอยู่ลึกในเส้นเอ็นและกระดูก แต่สิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่าคือความเจ็บปวดตรงโคนนิ้วนางมือซ้ายที่แทบจะระเบิดออกมา! แหวนเปื้อนคราบเลือดกับโคลนรัดนิ้วแน่นและร้อนระอุราวกับห่วงเหล็กที่เพิ่งคีบออกจากเตาหลอมเหล็ก เผาเนื้อหนังจนเส้นประสาทกระตุก เศษสีทองหม่นบนผิวแหวนที่เคยระเบิดแสงทองทำลายล้าง ตอนนี้ดับสนิทจนหม่นเทาเหมือนขี้ธูปที่มอดไหม้ ไม่เหลือกลิ่นอายวิเศษแม้แต่น้อย