เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 แหวนเลือดเผาวิญญาณ
ภายในห้องโถงเงียบงันราวกับตายแล้ว ถูกเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างไร้เสียงของพี่จางที่กลั้นไว้จนถึงขีดสุด ฉีกกระชากความเงียบออกเป็นชิ้น ๆ
เธอขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง ซุกหน้าลึกลงกับเข่า ไหล่สั่นระริกราวกับใบไม้แห้งใบสุดท้ายท่ามกลางพายุ เสียงร้องไห้นั้นไม่มีเสียง มีเพียงร่างกายที่กระตุกอย่างรุนแรงไร้สุ้มเสียง ทุกครั้งราวกับกำลังจะอาเจียนอวัยวะภายในออกมา กลิ่นอายสิ้นหวังเข้มข้นจนสลายไม่ออก กดทับหัวใจของทุกคนอย่างหนักอึ้ง
นอกช่องประตู ลมหนาวคร่ำครวญพัดกรูเข้ามา พากลิ่นดินจากกำแพงลานบ้านที่ถล่มลงมาและเสียงคำรามต่ำ ๆ อันอัดอั้นของสัตว์ประหลาดที่อยู่ไกลออกไปมาด้วย เสียงคำรามนั้นขาดห้วงเป็นระยะ ราวกับมีดทื่อเฉือนเนื้อ คอยเตือนพวกเราว่าความตายเพียงถอยห่างไปชั่วคราว ยังไม่ได้จากไปไหน
ร่างกายซีกหนึ่งของฉันยังชาอยู่ ความหนาวเย็นกัดกร่อนกระดูกฝังตัวอยู่ลึกในเส้นเอ็นและกระดูก ปะปนกับความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการฉีกกระชากของพลังสองสายที่บ้าคลั่งและปั่นป่วน ทุกครั้งที่หัวใจเต้น เส้นประสาททั่วร่างก็ถูกดึงรั้ง แต่ที่รู้สึกชัดยิ่งกว่าคือโคนนิ้วนางมือซ้าย ตรงที่แหวนเปื้อนคราบเลือดกับโคลนแนบติดผิว ความปวดแสบปวดร้อนแล่นมาเป็นระลอก ราวกับรอยที่ถูกเหล็กร้อนนาบ
ความเจ็บปวดนี้กลับกลายเป็นความรู้สึกจริงเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ เป็นหลักฐานว่าฉันยังมีชีวิตอยู่