เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66 แหวนเลือดจุดประกายหัวใจ
ในห้องโถงเงียบสนิทจนชวนขนลุก
ความมืดที่พลุ่งพล่านนอกช่องประตูเหมือนถูกแสงสีทองคมกริบที่พุ่งออกมาอย่างกะทันหันเมื่อครู่ลวกเข้าอย่างแรง มันม้วนตัวและหดถอยอย่างไม่ยินยอม สุดท้ายก็ถอยไปยังเงามืดที่ลึกเข้าไปในลาน แต่เสียงคำรามต่ำที่อัดแน่นด้วยความอาฆาตและการทำลายล้างยังคงดังขาด ๆ หาย ๆ มากับลมหนาว ราวกับแมลงร้ายที่เกาะกินกระดูก ครูดเสียดประสาทของทุกคน
มันยังไม่ไปไหน มันกำลังเลียแผล สะสมความโกรธบ้าคลั่งที่รุนแรงกว่าเดิม
ฉันทรุดนั่งบนพื้นดินโคลนเย็นเยียบ ร่างกายครึ่งซีกเหมือนถูกเข็มน้ำแข็งนับไม่ถ้วนแทงซ้ำ ๆ ความหนาวเย็นที่กัดกร่อนกระดูกกับความเจ็บปวดจากการฉีกกระชากของพลังบ้าคลั่งอีกสองสาย ผสมกับความเจ็บปวดแผดเผาตื้อ ๆ ที่ลึกถึงกระดูกตรงโคนนิ้วนางซ้าย ถาโถมเข้าใส่จิตสำนึกที่กำลังย่ำแย่เป็นระลอก ทุกครั้งที่หายใจมีกลิ่นคาวเลือดกับกลิ่นดินเข้มข้น ฉุดรั้งจนปอดเจ็บแสบ
เมื่อครู่แค่ใช้แหวนกระตุ้นแสงสีทอง ก็เกือบสูบเรี่ยวแรงสุดท้ายของฉันไปหมด แขนขวายันพื้นอยู่และสั่นน้อย ๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เหงื่อเย็นปนคราบเลือดไหลลงตามขมับกับจอนผม แล้วหยดลงบนใบหน้าหม่นคล้ำเย็นเยียบของเจียงอวี่