เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 65 แหวนเลือดจุดประกายดาว
ลมหนาวราวกับมีด หอบกลิ่นดินจากกำแพงลานที่พังถล่มด้านนอก พัดกรูเข้ามาทางช่องประตูที่ไร้บาน กรีดหน้าเจ็บแสบ
ร่างกายครึ่งซีกฉันยังชาอยู่ ความหนาวเย็นที่กัดกร่อนกระดูกกับพลังบ้าคลั่งปั่นป่วนอีกสองสายกำลังต่อสู้และปะทะกันเงียบ ๆ ในกระดูก กล้ามเนื้อ และเลือดเนื้อ ทุกครั้งราวกับจะฉีกร่างพัง ๆ นี้ให้แหลกไปเสีย แต่สิ่งแข็ง ๆ ที่กดเจ็บตรงโคนนิ้วนางซ้าย แหวนสะเก็ดเลือดที่คราบเลือดกับโคลนปกคลุมจนดูไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร กลับส่งไออุ่นแผ่วเบาแต่ดื้อรั้นผิดปกติออกมาไม่ขาดสาย
ไออุ่นนี้เหมือนไฟถ่านเพียงกองเดียวที่ยังไม่ดับในหุบเหวน้ำแข็งที่ถูกแช่แข็ง ฝืนประคองลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่กำลังรวยรินของฉันไว้
น้ำหนักที่กดทับฉันหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม เจียงอวี่
เขานอนตะแคง ศีรษะหนักอึ้งพิงอยู่ข้างซอกคอฉันอย่างไร้เรี่ยวแรง แก้มเย็นเยียบแนบกับผิวหนังที่เย็นไม่ต่างกัน ทุกครั้งที่หายใจแผ่วจนแทบสังเกตไม่เห็น กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นกับกลิ่นอับร่วงโรยของชีวิตที่กำลังมอดดับก็พ่นใส่ใบหูฉัน น้ำตาร้อนลวกเปื้อนเต็มหน้า ผสมกับคราบเลือดแห้งบนหน้าเขา ทั้งเย็นและเหนียว
“เจียงอวี่...เจียงอวี่ นายต้องอดทนไว้...” เสียงฉันแหบมาก ทุกคำเหมือนขูดออกมาจากกระดาษทราย สั่นเครือด้วยเสียงสะอื้น “แหวน...ยังอยู่นะ...ถึงจะอัปลักษณ์ไปหน่อย...รอให้นายลุกไหว...เรา...เราไปจดทะเบียนกัน...นายเลือกแหวนสวย ๆ เอง...”