เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 64 คำสาบานด้วยแหวนเลือด
“...เพลิง...ต้นกำเนิด...ในที่สุด...ก็...อ่อน...แรง...จน...ดับ...ส่ง...มัน...มา...”
เสียงนั้นราวกับแผ่นไม้โลงศพสองแผ่นที่แช่ในน้ำศพจนเปื่อยยุ่ยกำลังขูดกระดูกกัน ส่งกลิ่นคาวชื้นเย็นที่แทงทะลุเข้าไปในสมอง ก่อนระเบิดขึ้นในหัวของฉัน! สั่นสะเทือนจนกระหม่อมส่งเสียงหึ่ง ๆ ราวกับมีเข็มน้ำแข็งนับไม่ถ้วนกำลังคว้านอยู่ข้างใน!
เถ้าถ่านตรงมุมกำแพงที่ดับสนิทแล้ว “ปุ” ไม่มีแม้แต่ควันลอยขึ้นมา สลายความร้อนจนเย็นสนิท ช่องประตูที่ไร้บานประตูเหมือนโพรงดำที่อ้าปากกว้าง แสงกลางวันสีซีดส่องลอดจากด้านนอกเข้ามาเป็นริ้ว แต่ใต้ริ้วแสงนั้น เงากรงเล็บมหึมาสีดำทะมึนที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเขียวดำกำลังค่อย ๆ ยื่นออกมาจากเงามืดข้างช่องประตูอย่างไร้เสียง! ปลายกรงเล็บงุ้มเหมือนตะขอ ส่องประกายเย็นเยียบของความตาย แผ่ไอชั่วร้ายที่ทำให้วิญญาณคนแข็งเป็นน้ำแข็งจนแตกสลาย ชี้ตรงมาที่ห้องโถง!
มันเอง! เจ้าสิ่งประหลาดในโลงศพ! มันไม่ได้ไปไหนเลย! ซ่อนตัวอยู่ในความมืดด้านนอกมาตลอด รอจังหวะที่ “เพลิงต้นกำเนิด” ตรงหัวใจเด็กอ่อนแรงจนแทบดับ แล้วค่อยออกมาฉวยโอกาส!
“อ๊า——!” เสียงกรีดร้องของพี่จางแทบจะพังหลังคา เธอกอดเด็กในอ้อมแขนแน่น ตัวสั่นเหมือนลูกนกหนาวสั่น อยากหดตัวเข้าไปในร่องกำแพงให้ได้