เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 เลือดแห้งเป็นหลักฐาน
“ซี้ดอ๊ากกก——!!!”
เสียงร้องโหยหวนที่ไม่ใช่เสียงมนุษย์ลากหางยาวราวมาจากส่วนลึกของนรก หอบเอาลมคาวเน่าเปียกชื้นเข้มข้นถอยกรูดไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว! เงามหึมาที่ขวางปากประตูบิดตัวขยุกขยิกอย่างบ้าคลั่ง แขนคล้ายหนวดครึ่งท่อนที่ขาดฟาดพื้นโคลนอย่างบ้าคลั่งราวงูเหลือมมหึมาที่ถูกจับขึ้นจากน้ำ สะบัดของเหลวสีดำข้นเหนียวเหม็นคาวกระเซ็น!
“โครม!” กำแพงรั้วผุพังถูกตัวมหึมาของสิ่งนั้นชนจนดินร่วงกราว พื้นดินทั้งผืนสั่นสะเทือน!
แรงสะเทือนจากการรอดตายยังไม่ทันจางหาย จู่ ๆ ก็มีของหนักทับลงมา!
ร่างเจียงอวี่ที่เหมือนถูกดูดกระดูกออกไปจนหมด ฟาดโครมลงบนตัวฉัน พร้อมกลิ่นเลือดคาวเข้มข้นกับกลิ่นอายความตายเย็นเฉียบที่กระจายเต็มร่าง! เหมือนภูเขาเนื้อเลือดถล่มลงมา ทับจนสายตาฉันมืดวูบ หน้าอกอึดอัดจนแทบระเบิด!
“อึก...” ความเจ็บปวดกับความรู้สึกหายใจไม่ออกกลืนความเย็นชาไร้ความรู้สึกจากพิษกัดกร่อนกระดูกไปในทันที กระดูกหลังฉันเหมือนถูกบดแล้วประกอบกลับใหม่ ลำคอเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดที่ตีขึ้นมา ในสายตามีแต่ความมืดหมุนคว้าง หูดังหึ่ง ๆ มีเพียงเสียงหอบหนักของเจียงอวี่ที่เหมือนสูบลมแตก ๆ แต่แผ่วเบาจนแทบหยุดหายใจ พ่นเป็นห้วง ๆ อยู่ข้างลำคอฉัน