เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 แหวนสะเก็ดเลือด
“เพลิง...ใน...ที่สุด...ก็...อ่อน...ลง...แล้ว...เอา...ออก...มา...”
เสียงนั้นเหมือนไม้ผุสองท่อนที่แช่อยู่ในโลงจนเปื่อยยุ่ยเสียดสีกัน มีกลิ่นคาวเย็นชื้น ๆ พุ่งตรงเข้ามาในรูหู! ไม่ได้ดังมาจากนอกประตู แต่ระเบิดขึ้นในหัวฉันโดยตรง! สั่นสะเทือนจนกระหม่อมดังหึ่ง ๆ!
ประกายไฟสุดท้ายในเตาดับพรึ่บ บ้านทั้งหลังจมลงในความมืดมิดสนิทจนยื่นมือไปก็ไม่เห็นนิ้ว มีเพียงแสงสีขาวซีดตรงปากประตูที่พอขีดเป็นเส้นบาง ๆ ใต้ช่องประตูได้ ทว่าเส้นแสงนั้นกำลังถูกเงากรงเล็บมหึมาสีดำทะมึนที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเขียวคล้ำกัดกินไปทีละนิด! ปลายกรงเล็บงอโค้งเหมือนตะขอ ส่องประกายเย็นเยียบราวความตาย แผ่ไอชั่วร้ายที่แช่แข็งได้แม้แต่ซอกกระดูก กำลังเบียดเข้ามาทางใต้ช่องประตูอย่างเงียบเชียบ!
มันคือเจ้าสิ่งประหลาดในโลงผุพังที่อยู่ในอุโมงค์ใต้ดิน! มันตามออกมาแล้ว! มันเล็งเพลิงต้นกำเนิดที่กำลังจะดับในหัวใจของเด็ก!
“อ๊า——!” เสียงกรีดร้องของพี่จางดังทะลุหลังคา เธอกอดเด็กในอ้อมแขนไว้แน่น หดตัวเข้าไปอยู่มุมกำแพง ตัวสั่นเหมือนใบไม้แห้งกลางพายุ
เลือดทั่วร่างฉันพุ่งขึ้นไปกองบนหัวในพริบตา แล้วก็ไหลวูบลงไปจนหมด มือเท้าเย็นเฉียบ! ตราประทับสีดำบนข้อมือที่ดูเหมือนรอยขีดเขียนมั่ว ๆ เวลานี้กลับเต้นตุบ ๆ ราวกับมีชีวิต! ไม่ใช่ความร้อน แต่เป็นความหนาวเย็นที่ซึมลึกถึงไขกระดูก จนแขนฉันชาครึ่งซีก เจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มแทง! ราวกับมีเส้นน้ำแข็งที่มองไม่เห็นปลายหนึ่งผูกอยู่กับตราประทับ อีกปลายผูกกับเจ้าของกรงเล็บภูตนอกประตู!