เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60 หัวใจที่เต้นใต้สะเก็ดเลือด
ฝนหยุดตกตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ดวงอาทิตย์สีซีดเผือดดิ้นรนโผล่พ้นหลังเมฆสีเทาตะกั่ว สาดแสงบางเบาลงมาอย่างตระหนี่ แต่แสงนั้นส่องเข้าไปไม่ถึงความหนาวเย็นในห้องโถง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเลือดเข้มข้นที่เหมือนจับตัวเป็นก้อน ปะปนกลิ่นสมุนไพรกับกลิ่นอับจากเสื้อผ้าเปียก สูดเข้าไปทีไรก็อึดอัดทุกที
พี่จางอุ้มเจ้าหนู ซุกตัวอยู่บนม้านั่งไม้สามขาผุ ๆ ตรงมุมห้อง เปลือกตาปรือ หัวผงกทีละนิด เสียงหายใจแผ่วเบาของเจ้าหนูในอ้อมกอดเป็นสิ่งเดียวที่เธอยึดเหนี่ยว ยายหวังนอนเอียงอยู่บนเสื่อฟาง คลุมด้วยผ้านวมผุ ๆ ใบหน้าซีดหมองคลายความตายลงบ้าง แต่ยังหมดสติ ลมหายใจที่ขยับขึ้นลงตรงอกช้าจนน่ากลัว
ฉันพิงกรอบประตู ร่างครึ่งซีกชาหมดความรู้สึก ผ้าพันแผลเก่าที่พันมือซ้ายไว้ชุ่มเลือดและของดำเหนียว จนแข็งโป๊กและรัดข้อมือแน่น ตั้งแต่ข้อศอกขึ้นไป ความชาราวถูกเข็มน้ำแข็งทิ่มแทงไม่หยุด ลามตามเส้นเอ็นไปถึงหัวไหล่ ความเย็นแผ่ซ่านออกจากร่องกระดูก ตราประทับดำบนข้อมือเหมือนรอยสักภูตผี เป็นก้อนน้ำแข็งดูดซับหมึกจนเต็ม แปะอยู่บนผิวหนังทำเอาฉันสั่นสะท้าน