เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 ใต้สะเก็ดเลือด
“แง… พ่อ… พ่อ…”
เสียงครางแผ่วเบาราวเปลวเทียนริบหรี่กลางลม คล้ายเข็มเหล็กเผาร้อน ทิ่มแทงสติมึนงงของฉันอย่างจัง
เจ้าหนู!
ฉันหันขวับ น้ำตาพร่ามัวจนมองเห็นร่างเล็กของเจ้าหนูบนแผ่นไม้ขยับเบา ๆ เสื้อเก่าที่คลุมอยู่เลื่อนเปิดมุมหนึ่ง เผยตำแหน่งที่มีเกล็ดสีเทาอมเขียวแปะอยู่ตรงหัวใจ แสงสีทองอ่อนนั้นกะพริบแผ่วเบาไปตามเสียงร้องเบา ๆ ของเขา ราวหิ่งห้อยในคืนมืดที่พร้อมจะดับลงได้ทุกเมื่อ
เขาลืมตากลมโตดำขลับราวลูกองุ่น รูม่านตาไร้จุดโฟกัส มีเพียงความเจ็บปวดสับสน มือเล็ก ๆ เอื้อมคว้าอากาศไปทางเจียงอวี่อย่างไร้เรี่ยวแรง เสียงเรียก “พ่อ” นั้นอู้อี้ไม่ชัด แต่เหมือนมีดทื่อ ๆ เลื่อยหัวใจฉันไปมา
พ่อหรือ? เจ้าหนูเป็นลูกแท้ ๆ ที่พี่จางอุ้มท้องสิบเดือนคลอดออกมา เจียงอวี่แค่รับเขากลับมา ปกติเจ้าหนูเรียกเขาได้แค่ “ลุงเจียง” หรือ “พ่อ” อย่างอู้อี้ แต่เสียงเรียกที่หลุดออกมาตอนอยู่กึ่งกลางความเป็นความตายนี้กลับเต็มไปด้วยความผูกพันโดยสัญชาตญาณ ราวกับหัวใจถูกฉีกกระชาก