เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 58 พิษกัดกร่อนหลอมรวม
“บุ๋ง… บุ๋ง…”
ฟองสีแดงคล้ำผุดแตกและปั่นป่วนอยู่บนผิวน้ำขุ่นนิ่ง ตาเน่าเปื่อยเป็นพวง ๆ ชัด ๆ กลิ่นผุพังเข้มข้นขึ้นทุกครั้งที่ฟองแตก เจือกลิ่นสนิมเหล็กกับคาวเลือด แผ่ซ่านเป็นสายอยู่ในอากาศเย็นเยียบ มุดเข้าจมูกจนท้องไส้ฉันปั่นป่วนแทบอาเจียน
“หว่านหว่าน! ในน้ำ! นั่นมันตัวบ้าอะไร!” เสียงตะโกนปนสะอื้นของพี่จางดังมาจากทางประตูรั้ว ไม่รู้เธอไปฮึดใจเปิดประตูตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้เกาะกรอบประตูอยู่ ใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าผี จ้องเขม็งไปยังจุดประหลาดกลางบ่อน้ำที่มีฟองผุดขึ้นมา
ใจฉันกระตุกวูบ! ประตูสำริด! เจ้านั่นยังไม่จบอีก!
ความรู้สึกถึงอันตรายรุนแรงพลันกลบความเจ็บปวดและเหนื่อยล้าทั่วร่าง ไม่ได้แล้ว! ต้องไปจากที่นี่! เดี๋ยวนี้!
“พี่จาง! มานี่! ช่วยฉัน!” ฉันตะโกนเสียงแหบพร่า ราวกับกระดาษทรายเสียดสีกัน ไม่มีเวลามองฟองประหลาดนั่นอีก ฉันกัดฟันออกแรงทั้งหมดเพื่อพยุงเจียงอวี่ที่ขดตัวอยู่ในโคลนให้ลุกขึ้น ร่างที่เกล็ดหลุดออกไปแล้วของเขาหนักราวกับก้อนหินเย็นเยียบ ท่อนบนเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยบาดแผลลึกเห็นกระดูกและคราบเลือดสีดำคล้ำแห้งกรัง ผิวซีดจนน่ากลัว มีเพียงลมหายใจแผ่วเบายิ่งยวดที่ยืนยันว่าเขายังมีชีวิต
“มาแล้ว! มาแล้ว!” พี่จางวิ่งโซเซเข้ามา พอเห็นบาดแผลน่าสยดสยองบนตัวเจียงอวี่ก็ร้องเสียงสั้นด้วยความตกใจอีกครั้ง แต่ยังคงกัดฟันช่วยฉันพยุงเจียงอวี่ โดยเราสองคนประคองแขนเขาคนละข้าง