เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 กอดกันกลางบ่อโคลน
“เปิด—!!!”
เสียงคำรามไร้เสียงระเบิดขึ้นในอกฉัน พาแรงฮึดดื้อดึงที่สู้สุดตัว พุ่งกระแทกประตูสำริดเย็นเฉียบหนักอึ้งอย่างแรง!
ตราประทับร้อนระอุบนข้อมือถูกกดลงไปในร่องรูปเกล็ดตรงกลางช่องประตูแน่น!
หึ่ง—!!!
ในชั่วขณะนั้น เวลาราวกับหยุดนิ่ง
ไม่ใช่ความเงียบ แต่เป็นความเงียบงันอย่างสมบูรณ์ เสียงคำรามของกระแสน้ำ เสียงดิ้นรนร้องคำรามเจ็บปวดของเจียงอวี่ เสียงครวญครางต่ำ ๆ ของแสงสีแดงคล้ำที่ประตูสำริดแผ่ออกมา…เสียงและแรงสั่นสะเทือนทั้งหมดหยุดชะงักลง!
จากนั้นพลังมหาศาลที่ยากจะบรรยาย ราวกับมาจากยุคดึกดำบรรพ์ ก็ปะทุออกมาจากภายในประตูสำริดยักษ์! ไม่ใช่แรงดูด แต่เป็น…แรงผลักไส! แรงผลักไสที่ทำลายล้าง!
บึ้ม!!!
เสียงดังทุ้มหนักที่สั่นสะเทือนวิญญาณราวกับค้อนหนักหมื่นตันฟาดใส่ระฆังสำริด ระเบิดกึกก้องใต้น้ำ! คลื่นกระแทกที่จับต้องได้แผ่กระจายออกเป็นวงอย่างรุนแรง!