เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 54 เอาชีวิตรอดจากแดนมรณะ
“ยายหวัง! ยายหวัง! ฟื้นสิ!” เสียงเรียกปนสะอื้นของพี่จางแสบแก้วหูยิ่งเป็นพิเศษในลานบ้านที่เงียบงัน เสียงสั่นจนเพี้ยนไม่เป็นท่า เธอลนลานค้นกล่องยาเก่าที่สานจากหวาย ขวดยาและกระปุกยากระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง นิ้วมือสั่นเหมือนกรงเล็บไก่ ถึงอย่างนั้นก็ยังเปิดฝาขวดยาสักขวดไม่ได้ ยายหวังล้มตะแคงอยู่บนเสื่อฟาง ใบหน้าแย่ยิ่งกว่าขี้เถ้าเย็นที่คุ้ยออกมาจากเตา มองแล้วใจสั่น คราบเลือดแดงคล้ำตรงมุมปากเหมือนแมลงมีพิษเกาะอยู่
ที่น่ากลัวที่สุดคือมือขวาของเธอ ตั้งแต่ท่อนแขนลงมาถึงฝ่ามือบวมเปล่งเป็นเงา สีเขียวคล้ำแซมด้วยเส้นเลือดสีม่วงแดงอัปมงคล ดูราวกับงูพิษที่ตายมานานแล้วเลื้อยพันอยู่ มีอาการกระตุกเบา ๆ ตรงปลายนิ้วด้วย เธอยังกำมีดสั้นเขี้ยวงูที่เปื้อนเลือดดำราวหมึกไว้แน่น คำพูดครึ่งประโยคของยายหวังก่อนหมดสติ “กัดกร่อนกระดูก? บนหม้อหรือ?” ราวกับเข็มเย็นเยียบ ทิ่มเข้าไปในหัวฉันอย่างแรง ปั่นความคิดให้สับสนอลหม่าน