เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 53 เกล็ดแสงชโลมเลือด
เสียงร้องไห้ของเจ้าหนูราวกับเหล็กร้อนแดง กรีดเผากลางใจฉันอย่างแรง ร่างเล็ก ๆ ในอ้อมแขนเกร็งขึงราวกับคันธนูที่ง้างจนสุด แสงสีครามบนข้อมือระเบิดออกมาด้วยความสว่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ไม่ใช่รัศมีอบอุ่นนุ่มนวลเหมือนหยกอีกต่อไป แต่เป็นประกายคมกริบเจิดจ้า กะพริบรวดเร็วและบ้าคลั่งราวกับใกล้พังทลาย!
แสงนั้นทะลุผ่านไอน้ำขุ่น พุ่งตรงไปยังศีรษะที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำของสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์กลางสระ
ราวกับเวลาแข็งค้างไปชั่วขณะภายใต้แสงสีครามประหลาดนี้
บนผิวน้ำ ศีรษะสีขาวซีดไร้รูม่านตาของเจียงอวี่—หรือจะพูดให้ถูกคือสัตว์ประหลาดที่มีใบหน้าของเจียงอวี่—พลันแข็งทื่อ ดวงตาว่างเปล่าราวกับเคลือบด้วยขี้ผึ้งศพ ดูเหมือนถูกแสงจ้าที่พุ่งเข้ามากะทันหันแผดเผา หรือไม่ก็ถูกพลังบางอย่างในแสงนั้นโจมตีเข้า
“ฮึก…”
เสียงกรีดร้องประหลาดอย่างยิ่งดังออกมาจากริมฝีปากสีเทาอมเขียวของเขา ราวกับมีกรวดติดคอ หรือไม่ก็กระดูกเสียดสีกัน ร่างมหึมาที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียวบิดตัวอย่างรุนแรงในน้ำ กวนคลื่นขุ่นให้กระเพื่อมใหญ่กว่าเดิม เขายกมือข้างหนึ่งที่ปกคลุมด้วยเกล็ดหนาและมีกรงเล็บแหลมคมผิดมนุษย์ขึ้นมา คล้ายจะบังแสงสีครามจ้า ท่าทางกลับแฝง…ความสับสนและเจ็บปวดอยู่เล็กน้อย?
ตอนนี้แหละ!