เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 55 ตราประทับแผดเผาหัวใจ
“กลิ่น…อาย…ของ…เพลิง…ต้น…กำเนิด…ส่ง…มา…”
เสียงแหบพร่าแห้งผาก ราวกับไม้ผุเสียดสีกัน พุ่งเข้าไปในหัวฉันราวกับหนอนสีซีดเย็นเยียบ! ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่มันระเบิดขึ้นในหัวฉันโดยตรง! ในห้องดินมืดจนยื่นมือออกไปก็ยังมองไม่เห็น ความมืดสนิทข้นเหนียวราวกับหมึกเข้ากลืนกินฉันในพริบตา ขอบเย็นเฉียบของกล่องเหล็กเพิ่งแตะปลายนิ้ว ฉันยังไม่ทันคว้ามันไว้ ลมเย็นอาถรรพ์ที่พัดพากลิ่นอับชื้นเน่าเหม็นก็โถมกระแทกใส่ฉันอย่างแรง กลิ่นคาวเหม็นคลุ้งไปทั่ว!
“อ๊า!” ฉันร้องลั่น เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ ร่างทั้งร่างถูกกระแทกจนเซถอย พื้นดินเปียกลื่นใต้เท้าทำให้ยืนไม่อยู่ ฉันจึงล้มโครมลงกับพื้น! มีดผ่าฟืนหลุดจากมือ กระเด็นไปกระแทกผนังดินดังตุบ ไม่รู้กลิ้งไปทางไหนแล้ว เทียนดับไปนานแล้ว เหลือเพียงมีดสั้นเขี้ยวงูเล่มนั้นที่ยังถูกกำแน่นอยู่ในมือ—เมื่อครู่ตอนพุ่งเข้ามา ฉันชักมันออกจากผ้าขี้ริ้วโดยไม่รู้ตัวเพื่อป้องกันตัว!
เย็นเฉียบ! ความเย็นเสียดกระดูกแผ่จากด้ามมีดลามไปทั่วแขนในพริบตา! ตราประทับบนข้อมือราวกับถูกน้ำมันเดือดราดใส่ จู่ ๆ ก็ปะทุเป็นความปวดแสบปวดร้อนรุนแรงกว่าที่เคย!
“อึก!” ฉันเจ็บจนงอตัว รู้สึกเหมือนผิวหนังตรงนั้นกำลังจะถูกเผาทะลุ! ขณะเดียวกัน ความมุ่งร้ายอันเย็นเยียบและมหาศาลยิ่งกว่าเดิมก็ทะลักออกมาจากช่องโลงศพที่เปิดอยู่ ราวกับคลื่นน้ำที่จับต้องได้ มันจับจ้องฉันแน่น! ไม่สิ มันจับจ้องตราประทับร้อนระอุบนข้อมือฉันต่างหาก!