เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 เงาประหลาดในทะเลสาบกระจก
เจ้าหนูนอนหลับสนิท อกเล็ก ๆ ขยับขึ้นลงเบา ๆ ลมหายใจอุ่นกรุ่นกลิ่นน้ำนมพ่นรดซอกคอฉัน ในห้องไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงจันทร์ริบหรี่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ฉันลืมตาโพลง ไร้วี่แววจะหลับ ตราประทับบนข้อมือร้อนผ่าวแผ่ว ๆ ในความมืด ราวกับถ่านไฟฝังอยู่ใต้เนื้อหนัง คอยแผดเผาอย่างเงียบงัน
ความร้อนนี้ไม่เหมือนความเจ็บปวดแสนสาหัสก่อนหน้า ที่ราวกับจะย่างคนให้แห้งตายทั้งเป็น มันหนักอึ้งและเปี่ยมด้วยพลังชีวิตดิบเถื่อน กระแทกร่องกระดูกทีละครั้ง คอยเตือนฉันถึงกองเพลิงสีครามเร้นลับที่เผาผลาญทุกสิ่งบนหลังเขา และร่างที่จมหายไปในทะเลเพลิง
ราวกับมีก้อนหินอุดอยู่ในอก อึดอัดจนหายใจไม่ออก เจียงอวี่…เกล็ดสีเทาอมเขียวนั่นยังวางอยู่ที่บ้านยายหวัง เย็นเฉียบ เป็นสิ่งเดียวที่พิสูจน์ได้ว่าเขาไม่ใช่ภาพหลอนจากความฟั่นเฟือนของฉัน
“อือ…อืม…”
เจ้าหนูในอ้อมแขนพลันขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย คิ้วน้อย ๆ ขมวดเข้าหากัน ส่งเสียงครางแผ่วเบา ฉันรีบตบหลังเขาเบา ๆ ปลายนิ้วบังเอิญเฉียดด้านในข้อมืออวบจ้ำม่ำของเขา ตรงปานสีแดงคล้ำ
หึ่ง!
แสงสีครามเร้นลับที่อ่อนจางอย่างยิ่ง แต่ชัดเจนจนไม่มีทางมองผิด พลันสว่างขึ้นจากใจกลางปาน! มันไม่ใช่แสงไฟ คล้ายหยกเรืองแสงบางอย่างที่จมอยู่ใต้ก้นบึ้งของน้ำ แผ่รัศมีอ่อนโยนและลึกลับออกมา