เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 ไออุ่นจากตราประทับที่หลงเหลือ
ฟ้าสางแล้ว
ดวงอาทิตย์สีซีดเผือดค่อย ๆ ลอยขึ้นจากทางตะวันออก ดูราวกับยังตื่นไม่เต็มตา แสงที่ส่องลงมายังลานบ้านเล็ก ๆ ของพี่จางจึงอ่อนแรงไร้ชีวิตชีวา เหตุการณ์ดินถล่มเมื่อคืนส่งเสียงดังสนั่น ชาวบ้านจับกลุ่มกันสองสามคนอยู่ตรงปากหมู่บ้าน ชี้ไม้ชี้มือไปทางภูเขาด้านหลัง ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
ฉันนอนแผ่อยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่เก่าพังในห้องโถงบ้านพี่จาง กระดูกทั่วร่างราวกับหลุดออกจากกัน ข้อมือมีรอยแผลพุพองจากไฟลวก แสบร้อนเจ็บปวดกว่าวันก่อนมาก บวมสูงจนเห็นได้ชัด ผิวหนังรอบ ๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างผิดปกติ ราวกับมีบางอย่างกำลังเผาไหม้อยู่ใต้เนื้อหนัง
พี่จางอุ้มเด็กที่หลับสนิท นั่งห่อตัวอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้างเตา ดวงตาแดงก่ำเหมือนกระต่าย เธอเหลือบมองฉันเป็นพัก ๆ คล้ายอยากพูดอะไรแต่ไม่กล้า ศพของเหล่าหลี่วางอยู่ในลานบ้าน มีเสื่อฟางคลุมไว้ รอชาวบ้านมาช่วยจัดการงานศพ
“พี่จาง...” คอฉันแหบจนแทบไม่มีเสียง พอพูดก็เจ็บแปลบ “คนในหมู่บ้าน...ไม่ได้ถามอะไรใช่ไหม?”