กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 แสงสีครามเรืองนำทาง?
ในรอยแยกมืดสนิทราวกับถูกสาดด้วยหมึก มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันเบียดตัวเข้าไปด้านข้าง หน้าอกถูกหินกดจนเจ็บ แผ่นหลังเสียดสีกับผนังหินชื้นแฉะ ไอเย็นจากละอองน้ำซึมเข้ามาทางคอเสื้อ เสียงกรุ๊งกริ๊งจากอุ้งเท้าอาหวงที่ตะกุยหินอยู่ข้างหน้าดังมาใกล้บ้างไกลบ้าง ราวกับมันเป็นผีน้อยนำทาง
ยิ่งเดินเข้าไป กลิ่นคาวเหม็นหวานเลี่ยนก็ยิ่งแรงจนปวดหัว ตราประทับบนข้อมือปวดตุบ ๆ แต่ความเย็นเยียบข้างในกลับมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับยิ่งเข้าใกล้กองไฟ ประกายไฟก็ยิ่งกระโดดโลดเต้น
เดินไปได้ราวสิบนาที จู่ ๆ ทางข้างหน้าก็เปิดกว้างขึ้น—ถึงถ้ำแล้ว!