เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48 เถ้าถ่านที่ยังอุ่น
“ครืนครั่น—!!!”
ถ้ำถล่มแล้ว!
พังลงมาจริง ๆ!
เสียงดังน่ากลัวกว่าประทัดที่ระเบิดบ่อส้วมทั้งหมู่บ้านตอนปีใหม่เสียอีก! หูฉันไม่ได้ยินอะไรเลย เหลือแค่เสียงอื้ออึง! เพดานหินดำมืดเหนือหัวร่วงลงมารัว ๆ ราวกับลูกเห็บตก! ก้อนหินขนาดใหญ่เท่าหินโม่กระแทกพื้นข้าง ๆ เศษหินกระเด็นเฉียดหน้าฉันไป เจ็บแปลบ!
พื้นข้างใต้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่! สั่นสะเทือนไปมาราวกับชักกระตุก รอยแยกดำทะมึนมองแวบเดียวก็ทำเอาตาลาย! ของเหลวเหนียวข้นสีเขียวหมึกที่มีควันขาวพวยพุ่งไหลทะลักออกมาจากหม้อสามขาที่แตกเป็นแปดเสี่ยงราวกับไม่ต้องเสียเงินสักแดง ไหลไปถึงไหนก็ส่งเสียง “ซู่ ๆ” ถึงนั่น ตะไคร่น้ำกับหินบนพื้นมีควันพวยพุ่งขึ้นมา กลิ่นเหม็นเหมือนขนหมูไหม้ปนปลาตายฉุนจนสมองแทบจับตัวแข็ง!
ร่างฉันสั่นสะเทือนจนเหมือนกระสอบขาด ๆ ลอยขึ้นจากพื้นสามฉื่อแล้วกระแทกลงบนพื้นเปียกชุ่มเหนียวหนึบอย่างแรง! กระดูกทุกซี่ร้องโอดครวญ ปอดแสบปวดร้อนผ่าว อยากหายใจสักเฮือก แต่สิ่งที่สูดเข้ามามีแต่ฝุ่นกับกลิ่นคาวเหม็นที่ทำเอาตายได้!
“แค่ก ๆ ๆ…” ฉันนอนคว่ำอยู่บนพื้น ไอจนแทบขาดใจ ตรงหน้ามีแต่ดาวสีทองกระโดดวูบวาบ
ไม่มีเวลาสนใจความเจ็บ! ตาฉันเหมือนถูกเส้นด้ายดึงไว้ จ้องไปทางเจียงอวี่สุดชีวิต!