เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 ดวงตาสีครามเผาหม้อสามขา
“แง้—แง ๆ ๆ—!!!”
เสียงเด็กร้องไห้จนแทบขาดใจเหมือนเหล็กแหลมแดงฉาน กระแทกทะลุไอชั่วร้ายเหนียวข้นในถ้ำ และทะลุสมองของฉันที่ถูกความสิ้นหวังแช่แข็ง!
เสียงนี้ประหลาดเกินไปแล้ว! ทั้งที่มีชั้นหินกับชั้นน้ำหนาไม่รู้กี่ชั้นคั่นอยู่ กลับยังพุ่งเข้าหูฉันจนกะโหลกสั่นอื้ออึง! พลังไฟประหลาดที่อธิบายไม่ถูกแฝงอยู่ในเสียงนั้น ราวกับจะร้องจนฟ้าของสถานที่บ้า ๆ นี่ถล่มลงมา!
แค่เสียงร้องเดียวก็ทำเอาที่นี่ปั่นป่วน!
หม้อสามขาอาถรรพ์ที่มีฟองเขียวผุดขึ้นกลางถ้ำ ของเหลวสีเขียวหมึกข้นเหนียวเหมือนน้ำเชื่อมมอลโทสข้างในพลันเดือดพล่าน “ปุด ๆ” ฟองผุดขึ้นมาแน่นขนัด ระเบิดกลิ่นเหม็นคาวหวานเลี่ยนฉุนจมูกจนคนแทบคลื่นไส้! จุดแสงเขียวหม่นที่เบียดรวมกันอยู่ใต้หม้อเหมือนหิ่งห้อยเน่าก็คลุ้มคลั่งไปด้วย แสงกะพริบพรึ่บพรับมั่วซั่วราวกับหลอดไฟวิญญาณที่ไฟติด ๆ ดับ ๆ ส่องถ้ำทั้งถ้ำให้สว่างบ้างมืดบ้าง ใบหน้าคนเป็นสีเขียวเรืองรองราวกับห้องเก็บศพ ชวนขนหัวลุก!
กรงเล็บแห้งเหี่ยวของยายแก่ปีศาจอยู่ห่างจากคอฉันแค่นิ้วเดียว แต่กลับชะงักค้างเพราะเสียงนี้! เธอหันขวับทันที ใบหน้าที่เหมือนเปลือกไม้แก่ซ่อนอยู่ในเงามืดเผยออกมาชัดเจนเป็นครั้งแรกใต้แสงเขียวที่กะพริบระรัว—ลูกตาขุ่นมัวเหมือนตาปลาตายเบิกกว้าง จ้องหม้อสามขาที่กำลังปั่นป่วนราวกับคลื่นเดือดไม่วางตา ข้างในเต็มไปด้วยความตกตะลึงราวกับเห็นผีและ…ความโกรธแค้นที่ข่มไว้ไม่อยู่!