เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45 หุบเหวเกล็ด
โคลนตะกอนเย็นเฉียบและลื่นราวกับมือผีนับไม่ถ้วนที่ยื่นมาจากใต้ดิน กำข้อเท้าและเอวฉันไว้แน่น ลากฉันลงไป กลิ่นคาวเน่าเปื่อยเข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออกเหมือนยางมะตอยร้อนกรอกเต็มปากและจมูก อุดกั้นลำคอ ทุกครั้งที่สูดหายใจอย่างเปล่าประโยชน์ยิ่งทำให้คลื่นเหียนและเวียนหัวรุนแรงกว่าเดิม
แต่ดวงตากลับเหมือนถูกตรึงไว้กับ “สิ่งของ” กองนั้นที่ห่อด้วยผ้าใบ
เศษเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เปียกชุ่มด้วยเลือดแดงคล้ำ…โซ่เหล็กขึ้นสนิมที่บิดเบี้ยวและขาดสะบั้น…แล้วยังมี…
สิ่งของสองสามชิ้นนั้น
สีสันผิดธรรมชาติที่ผสมผสานระหว่างเทาอมเขียวกับเขียวคล้ำ ขอบมีรอยฉีกขาดเป็นหยักเหมือนฟันเลื่อย ผิวหน้าปกคลุมด้วยสารคัดหลั่งเหนียวหนืดเย็นเฉียบและคราบเลือดแดงคล้ำที่ยังไม่แห้งสนิท ภายใต้แสงจันทร์ซีดจางราวกับไฟวิญญาณในสุสานที่ลอดเข้ามาจากช่องด้านหลัง พวกมันดูเหมือนเกล็ดแข็งที่ถูกถลกออกมาสด ๆ จากร่างสัตว์ยักษ์ใต้ทะเลลึก สะท้อนประกายเย็นเยียบที่ทำให้วิญญาณแข็งค้าง
ชิ้นที่ใหญ่ที่สุด ตรงขอบ ลวดลายตราประทับนั้น
เส้นสายบิดเบี้ยวพันกัน ชี้เข้าหาจุดหนึ่งตรงกลาง สีเข้ม ดุดัน แฝงความคุ้นเคยที่ชวนให้รู้สึกเหมือนถูกลบหลู่
ตราหมึกกล้วย
เหมือนกับตราที่ประทับอยู่บนเนื้อหนังข้อมือของฉันทุกประการ