เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 รอยเกล็ด
เสียงร้องของเด็กทารกเหมือนเลื่อยขึ้นสนิมที่กรีดไปมาบนเส้นประสาทซึ่งตึงจนแทบขาดในราตรีอันเงียบงัน เสียงแหลมและโหยหวน แฝงความหวาดกลัวที่ทะลุทะลวงถึงวิญญาณ ฉีกความเศร้าและสิ้นหวังที่แข็งค้างอยู่ในลานบ้านพี่จาง
ตราประทับบนข้อมือปะทุขึ้นพร้อมเสียงร้อง ราวกับถูกเหล็กร้อนแดงกดลงบนไขกระดูกอย่างแรง! ความเจ็บปวดแหลมคมถึงขีดสุด จนสติของฉันว่างเปล่าไปชั่วขณะ! เหงื่อเย็นซึมทะลุเสื้อชั้นในที่เย็นชืดอยู่แล้วในพริบตา
ความรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องซึ่งเย็นเฉียบเหนียวหนืดราวกับงูพิษพันรอบต้นคอก็ชัดเจนขึ้นอย่างยิ่งท่ามกลางความเจ็บปวดนี้!
“เด็กเป็นอะไร?! เด็กเป็นอะไร?!” พี่จางสะดุ้งสุดตัวเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน เธอไม่สนใจศพเย็นชืดของเหล่าหลี่บนพื้นอีกต่อไป รีบคลานเข่าเข้าบ้าน
ฉันหันขวับไป ดวงตาแดงก่ำจ้องไปยังทิศทางของเสียงร้อง—เปล!
ใต้แสงไฟสีเหลืองสลัว ห่อตัวเล็ก ๆ ดิ้นและขยับอย่างรุนแรงอยู่ในเปลไม้ไผ่เรียบง่าย ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กทารกแดงก่ำ ดวงตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมหาศาลที่บรรยายไม่ถูก ราวกับมองเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลก! มือเล็ก ๆ ของเขากวัดแกว่งไปมาในอากาศโดยไร้ทิศทาง ปานแดงคล้ำด้านในข้อมือภายใต้อารมณ์ที่ปั่นป่วนรุนแรงกลับ…เปล่งประกายแดงคล้ำอันอัปมงคลจาง ๆ!