เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 หุ่นเชิดซากศพ
“กร๊อบ…กร๊อบ…”
เสียงกระดูกเสียดสีกันชวนให้เสียวฟัน ราวกับเฟืองขึ้นสนิมกำลังฝืนหมุน ดังขึ้นทีละเสียง กระแทกความเงียบงันในโถงหิน และกระแทกลงบนเส้นประสาทที่ตึงจนแทบขาดของฉัน
เจียงอวี่ยืนขึ้นแล้ว
ไม่ใช่ท่าทางยืนของคนเป็น การเคลื่อนไหวนั้นแข็งทื่อราวกับหุ่นเชิด กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างผอมแห้งเกร็งจนถึงขีดสุด ดึงรั้งบาดแผลลึกทั่วร่างจนเห็นกระดูก เลือดสีแดงคล้ำปนหนองขุ่นไหลคดเคี้ยวลงมาตามน่องสีเขียวคล้ำที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ หยดลงบนแผ่นหินสีดำที่เปียกลื่นและเหนียวข้นใต้ฝ่าเท้า
“แหมะ…แหมะ…”
เสียงนั้นเย็นเยียบและสิ้นหวังยิ่งกว่าหยดเมือกของสัตว์ประหลาดในทางเดินมืดเสียอีก
เขายืดตัวตรง ราวกับท่อนไม้ผุที่ถูกตอกฝังลงดินอย่างฝืนใจ ในเบ้าตาลึกโบ๋ ดวงตาคู่นั้นที่เพิ่งฝืนลืมขึ้นมาได้เพียงนิดเดียว บัดนี้สูญเสียจุดโฟกัสไปโดยสิ้นเชิง รูม่านตาขุ่นมัวเบิกกว้าง มีฝ้าสีเทาหนาเหมือนสาหร่ายทะเลแห่งความตายปกคลุม ไม่มีแสงของคนเป็นเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ความเงียบงันที่จมดิ่งสู่หุบเหวลึกหมื่นเมตร
ใบหน้าของเขา…ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและมักมีรอยยิ้มอ่อนโยน บัดนี้เหลือเพียงเส้นสายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดกับสีเขียวคล้ำอย่างศพ ริมฝีปากแห้งแตกเผยอออกเล็กน้อยอย่างไร้สติ เห็นฟันที่แห้งแตกไม่ต่างกันและเปื้อนฟองเลือด
เขาไม่ได้มองฉัน