เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 แสงครามนำทาง
แสงสีฟ้าอ่อนนั้นเหมือนแสงจันทร์ที่ถูกขยี้จนแตกเป็นชิ้น ๆ ทะลักออกมาจากรอยประทับบนข้อมือทารกอย่างเงียบงัน แผ่ขยายอย่างนุ่มนวล ขับไล่ความมืดข้นคลั่กที่แนบชิดตัวเราทั้งคู่
ตรงขอบแสง เรือนร่างของหนวดสยองขวัญค่อย ๆ ปรากฏให้เห็นอย่างเลือนราง
มันใหญ่กำยำและเปียกลื่น ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำสีเขียวคล้ำที่ดูราวกับกำลังขยับยุกยิก ปากคล้ายจานดูดตรงปลายขยับเปิดปิดเล็กน้อย ฟันแหลมถี่สีขาวซีดเปล่งประกายเย็นยะเยือกชวนขนลุกในแสงสีฟ้า เมือกสีเขียวคล้ำข้นเหนียวหยดหนึ่งที่ส่งกลิ่นคาวฉุนกำลังรวมตัวช้า ๆ ตรงขอบปาก จวนจะหยดลงมา—นั่นเองที่ทำให้เกิดเสียง “ติ๋ง”!
มันอยู่ห่างจากข้อเท้าฉันไม่ถึงครึ่งฉื่อ!
“อ๊า—!” เสียงกรีดร้องตกใจติดอยู่ในลำคอ กลายเป็นเสียงสูดหายใจสั้น ๆ! ฉันเหมือนถูกแส้ที่มองไม่เห็นฟาดเข้าอย่างแรง ร่างดีดถอยหลังทันที! แผ่นหลังกระแทกกำแพงเย็นแข็งอย่างแรงจนตาพร่า ทารกในอ้อมแขนก็ส่งเสียงครางด้วยความกลัวมากขึ้นเพราะการเคลื่อนไหวรุนแรงนี้!
ในจังหวะที่ฉันดีดตัวหนี!
เมือกหยดนั้นตกลงบนพื้นซีเมนต์ตรงจุดที่ข้อเท้าฉันอยู่เมื่อครู่ดัง “ติ๋ง”!
ซู่—!
เสียงกัดกร่อนแผ่วเบาอย่างยิ่งแต่น่าขนลุกดังขึ้น! พื้นซีเมนต์แข็ง ๆ ถูกกัดกร่อนจนเกิดหลุมเล็ก ๆ มีควันสีขาวบาง ๆ ลอยขึ้นมา!