เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 38 แสงริบหรี่แห่งลมหายใจ
แรงสะเทือนจากเสียงปืนยังคงก้องหึ่งอยู่ในห้องใต้ดิน ปะปนกับกลิ่นดินปืนฉุนจมูกและกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น ร่างหลังค่อมของหญิงชรากระแทกพื้นอย่างแรง ดวงตาสีเทาขุ่นจ้องเพดานที่มีน้ำซึมตรง ๆ ว่างเปล่าราวกับบ่อน้ำแห้งสองบ่อ ยันต์เลือดบนฝ่ามือดับสนิท เหลือเป็นเส้นสีแดงคล้ำแข็งตัวน่าเกลียดสองสามเส้น
ห้องใต้ดินตกอยู่ในความเงียบงันประหลาด มีเพียงทารกในอ้อมแขนฉันที่เปลี่ยนจากเสียงร้องไห้ราวกับใจจะขาดเป็นเสียงสะอื้นน้อยใจขาด ๆ หาย ๆ ร่างเล็ก ๆ สั่นกระตุกอยู่ในอ้อมแขนฉัน
“แม่…” เสียงเหล่าหลี่สั่นจนแทบพูดไม่เป็นคำ ปืนในมือ “เคร้ง” หล่นลงข้างเท้า เขาโซเซพุ่งไปหาหญิงชราราวกับกระดูกถูกดูดออกจากร่าง หัวเข่ากระแทกพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบดังตุบ มือสั่น ๆ ยื่นไปจะแตะใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยและคราบเลือด แต่กลับชักมือหนีทันที มีเสียงสะอื้นอัดอั้นดุจสัตว์ร้ายหลุดออกจากลำคอ ชายผู้เงียบขรึมคนนี้ถูกความโศกเศร้ามหาศาลและบาปที่ลงมือปลิดชีวิตญาติสนิทด้วยตัวเองฉีกกระชากจนแทบไม่เหลือสภาพ
ฉันกอดห่อผ้าไว้ เรี่ยวแรงทั่วร่างถูกใช้ไปกับการระเบิดพลังเมื่อครู่จนหมด หลังแนบชิดกำแพงเย็นและขรุขระ ถึงพอจะพยุงไม่ให้ไถลลงไปได้ สายตาข้ามแผ่นหลังสั่นเทาของเหล่าหลี่ไปยังที่ไม่ไกล—
เจียงอวี่